HEAVENMAYNOTLETMEDIE

"ข้ารู้ว่าเจ้าอ่านอยู่"

ลมเอย

โปรดช่วยนำสารนี้ไปให้ถึงเจ้าด้วย

...........................................................

ช่วงนี้ข้าโทรไปหาเจ้า

แต่เจ้าไม่รับเลย ซึ่งก็คงไม่แปลก เจ้าบอกว่า "อยากทำใจ" ข้าจำได้ ข้าเข้าใจ โทรไปมันก็เหมือนการปั่นป่วนสมาธินั่นแหละ

วันนี้ ข้าโทรไป เจ้าก็ไม่รับเหมือนเดิม ก็ไม่แปลกอะไร

แต่แปลกตรงที่ มีชายคนหนึ่งโทรกลับมา พูดแทนเจ้าว่าเจ้าไม่อยากรับ ไม่ให้โทรมาอีก

ข้าเลยเดาว่าคงเป็นแฟนใหม่เจ้า (หรืออาจจะเป็นแฟนเก่าที่มาคบใหม่ หรือใครก็เถอะ)

ข้าแค่อยากจะพูดคุย

ข้าจะเล่าให้ฟังว่า

แม่ข้าพูดกัข้้าทุกวันว่า คิดถึงเจ้า เจ้าอยู่ไหน ทำไมไม่มา

ข้าก็ไม่ได้พูดอะไร บางครั้งข้าก็ตอบสั้นๆว่า เจ้าคงไม่มาอีกแล้ว

แม่ข้าก็บอกว่า ดูแมวที่บ้านสิ แมวที่บ้านยังคิดถึงเจ้าเลย แมวข้าชะเง้อหน้าออกไปนอกบ้านเหมือนมองหาใครหรือรอคอยใครอยู่

แม่ข้าไม่รู้หรอกว่าเจ้าทนข้าไม่ได้ ทนไม่ได้ที่ข้าไม่ได้บอกว่า "รัก" เจ้า

สักวัน แม่ข้าคงลืม หรือไม่ก็ไม่ลืม แต่คงจะไม่ถามอีก

ข้าเองก็คิดถึงเจ้า ใช่ว่าแต่แม่ข้าจะคิดไปเพียงคนเดียว

เจ้าไม่รู้หรอกว่า สำหรับข้าแล้ว เจ้าคือสมาชิกในครอบครัวคนหนึ่ง คนที่จะเข้าออกบ้านข้าได้อย่างสบาย ใครๆในบ้านก็รักใคร่เอ็นดูเจ้า (แม้ว่าขมิ้นมันจะชอบทำร้ายเจ้าเป็นพิเศษ แต่ข้าคิดว่ามันรักเจ้ามากกว่าข้าอย่างแน่นอน) ความแต่รู้สึกสนิทสนม ไม่รู้สึกรังเกียจ กังขา หรือ ระแวงเจ้าเลย

ข้านึกถึงเวลาที่อยู่กับเจ้า ข้านึกถึงตอนที่เจ้ากอดปีกบนให้ข้ากิน ไหม้บ้างก็มี ข้าก็ด่าเจ้า ว่า "ทอดภาษาห่าอะไรวะ" แต่ข้าก็มีความสุข และรู้สึกดีที่ได้กินไก่ที่เจ้าทอดให้ ไม่ได้รู้สึกดีที่มีคนทอดให้กิน เพราะแค่ทอดไก่ ข้าทอดเองก็ได้ เผลอๆจะทอดได้ดีกว่าเจ้าด้วยซ้ำ

นึกถึงตอนที่กินข้าวที่บ้านด้วยกัน

นึกถึงตอนที่เจ้า กับข้า และ แม่ข้าออกไปข้างนอกด้วยกัน กินบาบีคิวด้วยกัน

วันก่อนแม่ข้าก็บอกให้ข้าโทรไปตามเจ้ามากินด้วย ข้าก็โทรไป เจ้าก็ไม่รับ ซึ่งข้าก็รู้อยู่แล้ว

ข้านึกถึงแต่ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับเจ้าต่างๆนานา ตั้งแต่วันแรกๆที่ได้เจอกัน แม้จะจำได้ไม่ละเอียด แต่ก็จำได้บ้าง

นึกถึงช่วงเวลาที่เจ้ายิ้ม เจ้าดูมีความสุข

นึกถึงเวลาที่เจ้าเรียกชื่อข้า หรือ ทำเสียงปัญญาอ่อนอื่นๆก็ตาม

นึกถึงเวลาที่เจ้าทำอะไรผิดพลาด

นึกถึงเวลาที่เจ้าร้องไห้ เพราะข้า

เจ้ารักข้าและอยากให้ข้ารักเจ้าเหมือนที่เจ้ารักข้าบ้าง

ให้ข้าเอาใจใส่เจ้าบ้าง เหมือนที่เจ้าคอยคิดถึงและเอาใจใส่ข้า

แต่ข้าก็ไม่ได้ตอบว่าข้ารักเจ้า

ได้แต่บอกให้เจ้า "ทำใจ"

เจ้าไม่รู้ว่า อันที่จริงแล้ว แม้ว่ามีสาวๆน่ารักๆมากมายที่ข้าชอบ แต่ข้าก็ไม่ได้รักหรือปักใจว่าจะรักใคร แม้กระทั่งสาวที่ข้าบอกว่าอยากจะรักมากที่สุด ข้าก็ไม่ได้รัก ก็แค่อยากจะรัก เหมือนกับคนที่ใฝ่ฝันว่า "อยากบินได้เหมือนดั่งนก"

แต่กับเจ้า ความรู้สึกที่ดีมันเต็มเปี่ยมอยู่แล้ว เพียงแค่ ข้า "ตัดสินใจไม่ได้" เท่านั้น

ข้าไม่อยากบอกรักเจ้าเพื่อให้เจ้าอยู่กับข้า

ข้าอยากให้เจ้ารักและอยากมาด้วยตัวเจ้าเอง

ข้าไม่อยากเป็นคนที่วันหนึ่งบอกรัก แล้วหลายร้อยวันต่อมาบอกว่าไม่ได้รักแล้ว

ข้าอยากแน่ใจในทุกๆอย่าง ทั้งในตัวข้าเอง และในตัวของเจ้าด้วย

ว่าเจ้าจะรักข้าแน่ไหม และ ข้าจะรักเจ้าได้แน่ๆไหม ความรู้สึกที่เกิดขึ้นนั้นมันจริงแท้แค่ไหน ไม่ใช่แค่การถูกหลอกด้วยความคิดของตนเอง

ข้าจึงบอกให้เจ้า "ทำใจ"

หลังจากที่เจ้าหายไป

ข้าก็คิดถึงเจ้ามาก

หลายครั้งที่คุยก่อนหน้าที่เจ้าจะไม่รับโทรศัพท์นี้ ข้าก็ได้แต่บอกให้เจ้ากลับมาอยู่กับข้า

นั่นหมายความว่า "ข้าอยากจะอยู่กับเจ้า และอยากเรียนรู้เจ้าแล้ว เพียงเจ้าคนเดียว" เพราะถ้าไม่ได้อยู่ด้วยกันติดต่อกัน ความรู้สึกนึกคิดในใจมันไม่มีวันพัฒนาไปได้

แต่เจ้าก็ไม่มา เจ้าบอกว่า ข้าบอกให้เจ้า "ทำใจ"

ข้าทำอะไรไม่ได้ มันตัวของเจ้า ข้าได้แต่เรียกเจ้า

ซึ่ง มันอาจจะทำให้เจ้าทำใจไม่ได้

อันความเป็นจริง การทำใจของเจ้าคือ หายไปจากชีวิตของข้า และลืมข้าออกไปจากความทรงจำที่เจ็บปวดของเจ้า ข้าคิดว่าเป็นเช่นนั้น แต่ข้าคงไม่อยากลืมเจ้าหรอก ไม่มีวันที่ข้าจะอยากลบเจ้าไปจากความทรงจำ เพราะมันเป็นเรื่องที่ทำไม่ได้อยู่แล้ว

ข้าบอกเจ้าไปครั้งหนึ่งว่า ถ้าจะทำใจหละก็ ก็ไม่ต้องคุยกันเลยดีกว่า จะได้ทำใจได้

ซึ่งหลังจากนั้น ข้าก็ไม่ได้คุยกับเจ้าอีกเลย

มาถึงตอนนี้

ข้าเอาแต่สงสัยว่า

หากข้าต้องการความช่วยเหลือ หรือข้ากำลังจะมีอันตรายถึงชีวิต เจ้าจะช่วยไหม

ข้าคิดว่าตอนนี้คงไม่แล้ว

เจ้าไม่รับโทรศัพท์ไม่ใช่ว่าเจ้ายุ่งอยู่ แต่เจ้าไม่อยากรับ

เจ้าไม่อยากรับรู้ถึงการมีตัวตนของข้าบนโลกของเจ้าอีกต่อไปแล้ว

ถ้าหากข้ากำลังจะตาย ข้าคงต้องตาย ข้าคงฝากชีวิตไว้กับเจ้าไม่ได้อีกแล้ว

ถ้าคิดให้มากความหรือเข้าขั้นประสาทแดก ก็คือ เจ้าอยากให้ข้าตาย ไปจากโลกของเจ้า

เจ้าคงไม่รักข้าอีกแล้ว ไม่สนใจข้าอีกแล้ว ที่สำคัญ เจ้ามีแฟนใหม่ จะสนใจทำไมกับคนที่เคยทำร้ายจิตใจเจ้าจริงไหม (ข้าเพิ่งเข้าใจว่าทำไมเจ้าไม่มาหาข้าแล้ว แม้ว่าหมดช่วงยุ่งๆไปแล้วก็ตาม)

ข้าได้แต่นึกถึงว่า เวลาที่เจ้าโทรมา ข้าเคยไม่รับไหม เพราะข้าไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าบ้าง ข้าน่าจะรับทุกครั้งที่เจ้าโทรมา เพราะข้าเป็นห่วงเจ้า แต่คงมีบ้างเหมือนกันที่ไม่รับ ไม่งั้นเจ้าคงไม่ทำกับข้าอย่างนี้หรอก

ข้าเองก็ไม่ใช่คนดีอะไรนัก

ข้าเองก็เป็นคนเลวพอดู

ฉะนั้น

ข้าขอยอมรับตรงนี้ว่า "ข้าจะตายไปจากโลกของเจ้า"

เรื่องเวรกรรมตามสนองข้าเข้าใจดีเสมอ เพราะข้าเคยผ่านเหตุการณ์พวกนี้มาหลายครั้งแล้ว(ตั้งแต่ก่อนเจอเจ้าอีก) ว่า "ทำอะไรกับใครไว้ ซักวันจะได้รับรู้ว่า คนที่เราไปทำเค้าไว้มันรู้สึกอย่างไร"

ข้าขอ อโอสิกรรมที่เจ้าทำไว้กับข้า เกิดชาติหน้าฉันใด ขออย่าได้มาทำบุญทำกรรมร่วมกันอีกเลย อะไรที่ข้าติดค้างไว้ในชาตินี้ ข้าจะขอเป็นคนชดใช้แต่ฝ่ายเดียว

ข้าขอลาเจ้าเพียงแค่นี้