เมื่อคุณตื่นขึ้นมา คุณรู้สึกถึงอะไร ?
ง่วง อยากนอน ความรู้สึก การมีตัวตน
เป็นคน มีตัวตน ท้องมันหิว ต้องหาอะไรกิน
ออกหาอาหาร ทำงานแลกเงิน เงินแลกอาหาร
เงินแลก วัตถุ วัตถุบำรุงเลี้ยงเราให้มีชีวิตรอด
กินอิ่ม มีความสุข นอนหลับ....
ระหว่างหลับเรามีตัวตนรึเปล่านะ เช้าวันรุ่งขึ้นเราจะตื่นไหม
ถ้าเราไม่ตื่น? เราก็คงไม่รู้อะไร
ความตายเหมือนกับการนอนหลับไหม หลับแล้วไม่ตื่นขึ้นมาอีก
แต่แล้วเราก็ตื่นขึ้นมา แล้วทุกอย่างก็เหมือนเดิม
ดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด
เรา จะอยู่รอดไปทำไม?
ในเมื่อแก่นสารทุกวันมันก็เหมือนกันคือเพื่อการอยู่รอด
เราอยู่รอดไปเพื่ออะไร?
เพื่อเสพสุข? เพื่อมีชีวิตที่มีความสุข?
ความสุขคืออะไร? ต่างคนต่างรู้ ต่างคนต่างสุข
เกิดมา เสพสุข แล้วก็ตาย?
ระหว่างช่วงเวลาการอยู่รอดของผมมันมีหลายสิ่งรุมเร้าเหลือเกิน
ผมคิดว่าก็คงมีบ้างที่มีคนรู้สึกถึงสิ่งที่รุมเร้าเหล่านี้
ความยากลำบากในการดำรงชีวิต
ความยากลำบากในการนำความสุขมาสู่ตน หรือการไปถึงความสุข
ใครๆก็อยากมีความสุขทั้งนั้นแหละ มีด้วยเหรอ "กูอยากทุกข์ทรมาน?" คงไม่มี
ทุกวันนี้ผมรู้สึกว่า ความทุกข์มันคือแก่นแท้ของชีวิต
มีอยู่ทั่วไปเหมือนอากาศ
ความสุขมันดูห่างไกลออกไปจากความจริงทุกที
ช่างน่าหดหู่
สังคมที่ผมเห็น ผมเห็นถึงความน่าเกลียด น่ากลัว
ทำไมมันเป็นอย่างนั้นไปได้ หรือว่าแท้จริงของการเป็นคนมันเป็นอย่างนั้น
คนเราเกลียดชังกัน
คนเราพยายามเหยียบกัน ให้ตนได้ดีกว่าคนอื่น
เหมือนไม่ใช่คน
เหมือนไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่มีสมองที่พัฒนามากขนาดครองโลกได้สร้างเทคโนโลยีก้าวไกลเลียนแบบพระเจ้าได้
เหมือนเป็นแค่สัตว์ธรรมดาที่เป็นไปตามธรรมชาติ ใครดีใครอยู่
ใครแข็งแรก่งตามสภาพแวดล้อมก็อยู่รอด
ใครอ่อนแอก็หายสาปสูญไป
ทั้งที่เป็นคนเหมือนกัน
หิวเหมือนกัน หัวเราะ ร้องไห้ ได้เหมือนกัน
ทั้งที่เกิดมา แม้จะเลือกเกิดไม่ได้ แต่ก็เลือกทางเลือกในสิ่งที่จะทำได้หลายอย่าง
"เกิดเป็นคน มีทางเลือก"
แต่แล้วทำไมสังคมมันกลับน่าสยดสยองได้ถึงเพียงนี้
ไม่สามารถหาวัตถุที่จำเป็นต่อการดำรงค์ชีวิตได้ เช่นอาหาร ยา ที่อยู่ เสื้อผ้า
เพราะไม่เงิน
แม้จะมีแรงงาน มีกำลัง แม้จะขยัน แม้จะตั้งใจที่จะทำงาน
เงินก็กลับไปพอ
ทำไมคนนึงรวยคนนึงจน
ทำไมหลายคนขยัน ทำดี ไม่เบียดเบียนผู้อื่น ช่วยเหลือผู้อื่น กลับต้องใช้ชีวิตอย่างหดหู่ อดอยาก มีความทุกข์
ทำไมหลายคนขี้โกง เอาเปรียบ เห็นแก่ได้ จ้องทำลายเหยียบย่ำผู้อื่น ใช้ชีวิตฟู่ฟ่าหรูหรา ได้ดี มีความสุข
โลกใบนี้ สังคมมนุษย์ มันจะเดินไปทางใด
พรุ่งนี้มันจะดีกว่านี้หรือ? ได้อย่างไร?
คุณเคยเดินไปตามท้องถนนไหม
เคยมองคนอื่นๆที่เดิน มีตัวตนอยู่ตามที่ต่างๆไหม
คุณเห็นอะไร คนรวย คนจน?
โลกทั้งใบนี้ มีคนรวยกี่คน คนจนกี่คนกันนะ
สุดท้ายก็ต้องตายเหมือนกัน จะช้าจะเร็ว ก็ถึงจุดหมายเดียวกัน
เวลาเรานึกถึงความทุกข์ความหดหู่ เคยบ้างไหมที่จะทำอะไรให้มันดีขึ้น
แต่ทว่าหลายครั้ง
ความคิดทั้งหมดมันกลับเลือนหายไป เหมือนเราไม่เคยคิดถึงมันมาก่อน
แล้วเราก็ลืม
แล้วเราก็ตื่นมาใช้ชีวิตแบบเดิมๆ ไปจนตาย
............................................................
"ผมจึงไปบวช"
#1 By ~:-:Bεstzuчα:-:~ on 2008-06-01 16:33