FAKE PLASTIC SYNDROME
posted on 24 Jun 2007 13:08 by poonpoon in ARTICLE
เหตุเริ่มมาจาก FAKE PLASTIC BB
จากเพลงเก่าที่เคยฟัง กับอารมณ์ของเพลง และเรื่องราวอื่นๆ
จึงลากยาวได้ดังนี้
..........................................................
"ความรักมันมีวันหมดอายุไหม"
หนังหลายเรื่องก็หยิบยกประเด็นนี้มาเล่า
ทั้งในหนังเรื่อง CHUCKING EXPRESS ของหว่องกาไว
และ PLOY ของเป็นเอก
และอาจจะมีเรื่องอื่นๆอีก(ที่ผมยังไม่เคยดู)
ผมเองก็เคยพูดไว้เหมือนกันใน EXPIRE
ว่ากันว่าความรักทำให้โลกนี้เป็นสีชมพู
ทำให้โลกทั้งใบสดใสมีความสุขอะไรก็ดีไปหมด
ยามผมมีความรัก
ผมเห็นถึงความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด
ความรู้สึกดี ความสุขที่เราได้อยู่กับคนที่เรารัก มันต่างจากตอนที่เราไม่ได้อยู่กับคนที่เรารักมากมายนัก
แทบจะเป็นขาวและดำ
เป็นความรู้สึกที่ว่าสิ่งที่ดีที่สุดจากทั้งโลกใบนี้มารวมอยู่แค่เรื่องราวของคนๆเดียว ที่เหลือเป็นความมืดดำ ความน่าเบื่อที่สุดจะทน
ผมคงเสียสมดุลไปแล้ว
หรืออาจเป็นเพราะผมอยู่แต่กับสิ่งที่ต้องอดกลั้น สิ่งที่ไม่อยากทำ
สิ่งที่ครั้งหนึ่งเราคิดว่าดีเยี่ยมเจ๋งสุดๆ วันนึงเราก็ได้รู้จักว่า มันไม่ใช่เรา ไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการ ไม่ใช่สิ่งที่เราปรารถนา
หรือเพราะผมอยู่แต่กับโลกที่หดหู่ สังคมที่หดหู่
หรือเพราะผมมองแต่สิ่งที่น่าหดหู่
....คนที่ผมรักเลยกลายเป็นแสงสว่างที่ผมให้ความสำคัญที่สุดในชีวิตไป
แม้จะมีสิ่งอื่นสำคัญก็ตาม แม้แสงสว่างจะไม่ได้มีแค่ที่เดียวก็ตาม
เวลาที่คนเราคบกันใหม่ๆ ความรู้สึกรักใคร่ ความต้องการกันและกันมันก็มีมาก
สิ่งต่างๆที่ทำให้กัน มีให้กันมันช่างมีความหมาย ความรู้สึกมันช่างดีเยี่ยม หัวใจเบ่งบาน พองโต มีความสุข
แต่ทว่า มันจะนานซักแค่ไหน?
นานแค่ไหนที่เราจะรักกัน
เวลาที่เรารู้สึกรักมากๆ เราคงตอบได้เลยว่า ตลอดไป....
เมื่อเวลาผ่านไป 1-2 ปี คำตอบมันจะเปลี่ยนไปไหม?
หลายคนกล่าวไว้ว่า "ไม่มีสิ่งใดจีรังยั่งยืน" ทุกสิ่งย่อมสูญสลายไปไม่ช้าก็เร็ว
ความรักเป็นเช่นนั้นไหม?
สมมติว่ามวลความรักกำเนิดมาตอนที่เรากำลังรักใครมากสุดๆ
หลังจากนั้นมวลความรักนี้จะค่อยๆเสื่อมสลายไปเรื่อยๆทีละนิดตามการเวลาและแรงกระทำใช่ไหม?
ถ้าความรักมันสลายไปอย่างช้ามากจนแทบแยกไม่ออกเลยก้คงดี แต่แรงกระทำบางอย่างอาจทำให้มันเสื่อมสลายได้เร็วขึ้น
อะไรหนอที่จะทำให้คนเราหมดรักไปอย่างรวดเร็ว?
อาจจะเป็นความเบื่อหน่าย ความซ้ำซาก
วันแรกๆของคนที่รักกันอะไรมันก็รู้สึกดีแปลกใหม่
แต่ถ้าเราทำซ้ำๆกันเหมือนๆเดิมทุกวัน
มันก็กลายเป้นความซ้ำซาก ชินชา น่าเบื่อ
สิ่งที่เคยมีความหมาย การบอกรัก จับมือ จูบ กลับกลายเป็นเรื่องซ้ำๆ น่าเบื่อหน่าย
นี่สินะคงเป็นอะไรที่ทำให้รักเสื่อมสลายไปเร็วขึ้น
หากความเร็วในการสลายของคนเราไม่เท่ากัน
ใครหละที่จะหมดรักก่อนกัน
เราควรจะทำเช่นไรกับใจที่เฉยชากับคนที่เราเคยรัก
พยายามทำดีกับคนที่รัก โกหกตัวเองเพื่อพยายามประคับประคองความสัมพันธ์ที่มีต่อกัน เผื่อว่ารักจะยาวนานขึ้นอยู่กันไปได้นานขึ้น หรือปล่อยเลยตามเลย ตามความรู้สึก เบื่อๆ็ก็จากกันไป?
นี่คือสิ่งที่ผมคิดอยุ่เสมอในยามเมื่อผมมีความรัก
ผมหวั่นใจเสมอว่า วันนึงเราคงต้องแยกจากกัน วันนึงเราจะหมดรักกัน ไม่ว่าเราจะทำอะไรยังไงก็ตาม ไม่ว่าเราจะพยายามทำดีแค่ไหนก็ตาม
สิ่งต่างๆบนโลกนี้ไม่จีรัง ไม่แน่นอน
วันก่อนเป็นอย่างหนึ่ง วันนี้เป็นอย่างหนึ่ง
ผมจึงเตรียมใจไว้บ้างแล้ว ว่าอะไรจะเกิดมันคงต้องเกิด
แล้วเราก็จะได้เรียนรู้กันอีกครั้งกับบทเรียนใหม่ๆ
กับเรื่องซ้ำซาก วกวน น่าเบื่อหน่าย ของมนุษย์ที่ยังไม่อยากออกไปจากวัฏจักรเหล่านี้
สำหรับเวลาปัจจุบันนี้
เปิดใจ จริงใจ และ ยอมรับความเป็นจริงก็คงจะพอ
.....................................................
"ยามเจ้ายิ้ม ยามเจ้าหลับไหล ข้าเฝ้าถามตัวเองอยู่เสมอว่าจะอีกนานเพียงใดที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน?"
จากเพลงเก่าที่เคยฟัง กับอารมณ์ของเพลง และเรื่องราวอื่นๆ
จึงลากยาวได้ดังนี้
..........................................................
"ความรักมันมีวันหมดอายุไหม"
หนังหลายเรื่องก็หยิบยกประเด็นนี้มาเล่า
ทั้งในหนังเรื่อง CHUCKING EXPRESS ของหว่องกาไว
และ PLOY ของเป็นเอก
และอาจจะมีเรื่องอื่นๆอีก(ที่ผมยังไม่เคยดู)
ผมเองก็เคยพูดไว้เหมือนกันใน EXPIRE
ว่ากันว่าความรักทำให้โลกนี้เป็นสีชมพู
ทำให้โลกทั้งใบสดใสมีความสุขอะไรก็ดีไปหมด
ยามผมมีความรัก
ผมเห็นถึงความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด
ความรู้สึกดี ความสุขที่เราได้อยู่กับคนที่เรารัก มันต่างจากตอนที่เราไม่ได้อยู่กับคนที่เรารักมากมายนัก
แทบจะเป็นขาวและดำ
เป็นความรู้สึกที่ว่าสิ่งที่ดีที่สุดจากทั้งโลกใบนี้มารวมอยู่แค่เรื่องราวของคนๆเดียว ที่เหลือเป็นความมืดดำ ความน่าเบื่อที่สุดจะทน
ผมคงเสียสมดุลไปแล้ว
หรืออาจเป็นเพราะผมอยู่แต่กับสิ่งที่ต้องอดกลั้น สิ่งที่ไม่อยากทำ
สิ่งที่ครั้งหนึ่งเราคิดว่าดีเยี่ยมเจ๋งสุดๆ วันนึงเราก็ได้รู้จักว่า มันไม่ใช่เรา ไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการ ไม่ใช่สิ่งที่เราปรารถนา
หรือเพราะผมอยู่แต่กับโลกที่หดหู่ สังคมที่หดหู่
หรือเพราะผมมองแต่สิ่งที่น่าหดหู่
....คนที่ผมรักเลยกลายเป็นแสงสว่างที่ผมให้ความสำคัญที่สุดในชีวิตไป
แม้จะมีสิ่งอื่นสำคัญก็ตาม แม้แสงสว่างจะไม่ได้มีแค่ที่เดียวก็ตาม
เวลาที่คนเราคบกันใหม่ๆ ความรู้สึกรักใคร่ ความต้องการกันและกันมันก็มีมาก
สิ่งต่างๆที่ทำให้กัน มีให้กันมันช่างมีความหมาย ความรู้สึกมันช่างดีเยี่ยม หัวใจเบ่งบาน พองโต มีความสุข
แต่ทว่า มันจะนานซักแค่ไหน?
นานแค่ไหนที่เราจะรักกัน
เวลาที่เรารู้สึกรักมากๆ เราคงตอบได้เลยว่า ตลอดไป....
เมื่อเวลาผ่านไป 1-2 ปี คำตอบมันจะเปลี่ยนไปไหม?
หลายคนกล่าวไว้ว่า "ไม่มีสิ่งใดจีรังยั่งยืน" ทุกสิ่งย่อมสูญสลายไปไม่ช้าก็เร็ว
ความรักเป็นเช่นนั้นไหม?
สมมติว่ามวลความรักกำเนิดมาตอนที่เรากำลังรักใครมากสุดๆ
หลังจากนั้นมวลความรักนี้จะค่อยๆเสื่อมสลายไปเรื่อยๆทีละนิดตามการเวลาและแรงกระทำใช่ไหม?
ถ้าความรักมันสลายไปอย่างช้ามากจนแทบแยกไม่ออกเลยก้คงดี แต่แรงกระทำบางอย่างอาจทำให้มันเสื่อมสลายได้เร็วขึ้น
อะไรหนอที่จะทำให้คนเราหมดรักไปอย่างรวดเร็ว?
อาจจะเป็นความเบื่อหน่าย ความซ้ำซาก
วันแรกๆของคนที่รักกันอะไรมันก็รู้สึกดีแปลกใหม่
แต่ถ้าเราทำซ้ำๆกันเหมือนๆเดิมทุกวัน
มันก็กลายเป้นความซ้ำซาก ชินชา น่าเบื่อ
สิ่งที่เคยมีความหมาย การบอกรัก จับมือ จูบ กลับกลายเป็นเรื่องซ้ำๆ น่าเบื่อหน่าย
นี่สินะคงเป็นอะไรที่ทำให้รักเสื่อมสลายไปเร็วขึ้น
หากความเร็วในการสลายของคนเราไม่เท่ากัน
ใครหละที่จะหมดรักก่อนกัน
เราควรจะทำเช่นไรกับใจที่เฉยชากับคนที่เราเคยรัก
พยายามทำดีกับคนที่รัก โกหกตัวเองเพื่อพยายามประคับประคองความสัมพันธ์ที่มีต่อกัน เผื่อว่ารักจะยาวนานขึ้นอยู่กันไปได้นานขึ้น หรือปล่อยเลยตามเลย ตามความรู้สึก เบื่อๆ็ก็จากกันไป?
นี่คือสิ่งที่ผมคิดอยุ่เสมอในยามเมื่อผมมีความรัก
ผมหวั่นใจเสมอว่า วันนึงเราคงต้องแยกจากกัน วันนึงเราจะหมดรักกัน ไม่ว่าเราจะทำอะไรยังไงก็ตาม ไม่ว่าเราจะพยายามทำดีแค่ไหนก็ตาม
สิ่งต่างๆบนโลกนี้ไม่จีรัง ไม่แน่นอน
วันก่อนเป็นอย่างหนึ่ง วันนี้เป็นอย่างหนึ่ง
ผมจึงเตรียมใจไว้บ้างแล้ว ว่าอะไรจะเกิดมันคงต้องเกิด
แล้วเราก็จะได้เรียนรู้กันอีกครั้งกับบทเรียนใหม่ๆ
กับเรื่องซ้ำซาก วกวน น่าเบื่อหน่าย ของมนุษย์ที่ยังไม่อยากออกไปจากวัฏจักรเหล่านี้
สำหรับเวลาปัจจุบันนี้
เปิดใจ จริงใจ และ ยอมรับความเป็นจริงก็คงจะพอ
.....................................................
"ยามเจ้ายิ้ม ยามเจ้าหลับไหล ข้าเฝ้าถามตัวเองอยู่เสมอว่าจะอีกนานเพียงใดที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน?"
#1 By Bb on 2007-06-26 16:58