HEAVENMAYNOTLETMEDIE

"2ปีผ่านไป"

เวลามันไหลผ่านไปเรื่อยๆ
ชีิวิตคนเราอยู่ใต้อำนาจของเวลา
อีก1ปีผ่านไป
ผมยังเหมือนเดิม
คอยมองเวลาไหลผ่านไปเรื่อยๆ
ได้เดิน
มองพระอาทิตย์ยามเช้า
ไม่ว่าอยู่ตรงไหน ก็ยังมองเห็นพระอาทิตย์
ลมเย็นๆพัดผ่านยามนั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์รับจ้าง
มองรถติดยาวเป็นกิโลบนสะพานลอยคนข้าม
มองคนบนรถเมล์ที่แออัด
นั่งฟังเพลง กินลมบนรถเมล์
มองข้างทางที่ผ่านไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว
มองไกลๆไปข้างทาง มองเห็นทิวทัศเป็นหลายระดับ
ไกลๆจะคล้อยไปข้างหลังอย่างเชื้องช้า ใกล้จะผ่านไปอย่างรวดเร็วจนมองไม่ทัน
แสงสีทองจากดวงอาทิตย์
ฟ้าที่มืดครึ้ม ฝนที่ตกผิดฤดู
แสงสีทองยามเย็น
น้ำทะเล
และ
5โมงถึง6โมงเย็น
...
"เรื่องเดิมๆ"

ผมรู้สึกว่าผมกำลังชอบผู้หญิงคนนึงมากขึ้นเรื่อยๆ
ไม่มีอะไรเลยที่เป็นเหตุผลบอกว่าผมชอบเธอเพราะอะไร
แต่ทว่า
วันนึงมันก็ลดลงอย่างฮวบฮาบ
ผมคิดว่า "เราน่าจะค่อยๆผูกพันกันไปเรื่อยๆ...แต่ทว่าวันนี้เรากลับเบื่อหน่ายที่เป็นแบบนี้เหลือเกิน"
สิ่งที่ผมเบื่อหน่ายก็คือ "สาวไม่สน"
เป็นเรื่องเดิมๆงี่เง่าๆที่ผมเก็บมาเป็นเรื่องใหญ่ของชีวิต
ผมคิดว่า
มนุษย์"ส่วนใหญ"ในโลกนี้ล้วนแสวงหาการยอมรับจากใครสักคน เพียงแค่คนเดียว หรือจากคนมากมาย
การที่มีคนยอมรับในตัวเรา มันทำให้เรารู้สึกมีค่ามากขึ้นอย่างนั้นรึ....ผมว่าอาจเป็นเช่นนั้น
ผมเองก็เช่นกัน ก็อยากมีค่าในสายตาใครบ้าง กลุ่มเล็กๆก็ดี สาวคนนึงก็ยังดี
ผมไม่ได้พยายามสร้างภาพทำความดีจนออกนอกหน้า
ผมแค่ทำไปตามวาระและโอกาศ ทำได้ก็ทำ ทำไม่ได้ก็ไม่ทำ
ผมคิดถึงเธอ ผมก็โทรไปหา
แม้ไม่มีเรื่องจะคุยก็โทรไป ทักทาย ถามสารทุกข์สุขดิบ
นั่งฟังเธอ"บ่น"เรื่องราวมากมาย
แม้เป็นเรื่องบ่นซ้ำซาก วนไปวนมา
บางครั้งก็เป็นเรื่องง่ายๆ ที่เธอไม่เข้าใจ
ผมก็ได้แต่นั่งฟัง ล้อเธอเล่นบ้าง ตามโอกาศ
ผมคิดถึงเธอ ผมก็ไปหาเธอบ้าง
สำหรับผมการกินข้าวคนเดียว อยุ่คนเดียวนั้นมันเฉยๆ ไม่ทุกข์อะไรมากนัก ไม่เหงาจนทรมาน เพียงแต่ว่า ถ้ามีคนรู้ใจอยุ่ด้วยมันก็รู้สึกดีกว่า
ผมก็เลย"คิด"ว่า ถ้่าไปกินข้าวเป็นเพื่อนเธอบ้าง อาจจะดี เธอจะได้ไม่เหงา ไม่เบื่อหน่ายจนเกินไปนัก อย่างน้อย ก็มีคนนั่งฟังเธอบ่น มีคนตอบรับในสิ่งที่เธอรู้สึกและอยากจะบอก
ผมชอบไปกินข้าวกับเธอ
แต่ไม่รู้เธอจะชอบไหม
เวลาผมมีอะไรดีๆ ผมก็อยากจะแบ่งปันกับเธอ
การชวนเธอไปดูหนัง(ภาพยนต์) นั้นเป็นการแบ่งปันความรู้สึกอย่างเดียวที่ผมพอจะทำได้
สำหรับผมแล้ว หนังดีๆ มันก็ทำให้เรารู้สึกดี บันเทิง ผมคิดว่าเรื่องไหนน่าจะดี ผมก้จะชวนเธอไปดูเสมอ
แต่เธอก็ไม่ค่อยว่าง เพราะผมเป็นคนรีบดูหนัง ถ้าหนังเข้า ต้องรีบดูให้เสร็จสิ้นก่อนครบสัปดาหื มิฉะนั้นหนังเรื่องต่อไปจะเข้ามาอีก ทำให้ดูไม่ทัน
ที่สำคัญ ผมอยากดู
ถ้าไม่นัดใคร หรือไม่มีธุระหรือหน้าที่อะไรต้องทำมากมายนัก หนังเข้าวันไหนผมก็ดูวันนั้น
แต่ถ้าอยากให้เธอได้ดูด้วย ก็ต้องคอยว่าเมื่อไหร่เธอจะว่าง
บางครั้ง เธอก็ขอเลื่อน เลื่อนแล้ว ก็เลื่อนอีก
บางครั้งเธอก็เบี้ยวไปเลย แต่ก็คงไม่เป็นไร

หลายครั้งอยุ่ๆผมก็เป็นห่วงเธอ ว่าจะเหงาไหม เบื่อไหม ทำอะไรพลาดมาไหม เซ็งอะไรกับชีวิตมารึเปล่า
ผมก็โทรหาเธอ

ผมไม่รู้เลยว่าเธอคิดอย่างไร
บางทีเธออาจจะรำคาญบ้าง เพราะผมเป็นคนไม่ค่อยรู้เวล่ำเวลาเท่าไหร่ นึกอยากจะทำอะไรก็ทำ คิดถึงก็โทร ไม่ได้นึกเลยว่า เธอจะทำงานอยู่ หรือจะนอนหลับไปแล้ว
หลายครั้งโทรไปเธอไม่รับ แต่เธอก็ไม่โทรกลับ
ถ้าผมไม่ติดต่อไปเธอก็ไม่ติดต่อมา จนกว่า จะมีอะไรให้ผมช่วยหรือว่า ไม่ได้เจอกันสักเดือนหนึ่ง เธอก้จะโทรมา
แล้วบอกว่า ให้ช่วยนู่นี่หน่อย หรือ ชวนให้ไปไหนมาไหนไปทำธุระเป็นเพื่อนหน่อย
"เยสๆ ได้ๆ" ผมก็ตอบอย่างนี้ไปทุกที
อะไรที่เธอขอร้อง ผมก็จะตอบสนองให้อย่างรวดเร็ว
ใส่ใจเธอเสมอ
แต่ทว่า รู้สึกว่าเธอไม่สนใจผมเลย ไม่ใส่ใจผมเลยว่าจะเป็นยังไงบ้างในชีวิตหนึ่งนี
หรือเป็นเพราะผมไม่เรียกร้อง งอแง ถ้าเธอบอกไม่ว่าง ผมก้จะบอกว่า "โอเค ไม่เป็นไร" โดยไม่ต้องไต่ถามเลยว่า "ทำไมวะ เลิกงาน2ทุ่มทำไมถึงไปหาไม่ได้ จะไปส่งมึงกลับหอหนะไม่ดีรึไงวะ แสด" หรือว่าเราต้องเร้าหรือ ถามให้ได้ว่า "ทำไม อยู่ไหน ไปกับใคร เปลี่ยนไปนะ ไม่ไหวละ".....
ผมไม่เคยสนใจด้วยซ้ำว่าเธอจะอยู่กับใคร เพราะมันเป็นสิทธิของเธอ ชีวิตของเธอ เธอจะรักใครมันก็เรื่องของเธอ
หลายครั้งผมคิดว่า
เวลาที่เธอไม่ว่างให้ผม เธออาจจะอยู่กับคนอื่นที่สำคัญกว่าผม (ซึ่งก็น่าจะจริง)

เวลาเธอทุกข์ ผมยินดีรับฟัง
เวลาผมทุกข์ใจ เบื่อโลก "กูอยากตาย ไอ้สัด" เนี่ย เธอไม่เคยจะสนใจ
ถ้าบอกกับเธอ เธอก็คงจะบอกว่า "สนใจสิ ฉันสนใจเธอนะ ใส่ใจเธอนะ"้ ต้องตอบอย่างนี้อยู่แล้ว
คำพูดมันวัดอะไรไม่ได้หรอก เช่นเดียวกันการกระืทำของผมมันก็วัดอะไรไม่ได้เหมือนกัน เพราะคนเรามันไม่มีใจให้กัน หรือทำอะไรออกมาจากใจ
ความรู้สึกที่เรามีให้กับใคร ยังไงมันก็ไม่มีทางส่งไปถึงได้อย่างตรงจุด ไม่ผิดเพี้ยน
การสื่อสารมันมีวันผิดพลาดและล้มเหลว
ผมรู้สึกว่า ผมล้มเหลวในการสื่อความรู้สึก
บางคนบอกว่า "คนที่ไม่สนใจ ทำอย่างไรก็ไม่สน" (ผมเองก็เคยพูด) เพราะฉะนั้นบางทีผมอาจจะไม่ล้มเหลวในการทำอะไรด้วยใจจริงก็ได้ แต่ทว่า ผมต้องทำความเข้าใจกับความจริงอันยิ่งใหญ่ข้อที่ว่านี้
คนเราต่างจิตต่างใจ ต่างประสบการณ์ จะให้มารู้สึกเหมือนกันคงไม่ได้
เธอไม่ผิดหรอกที่จะไม่แคร์ผมเลย
ผมก็แค่เซ็ง แค่ไม่ค่อยเข้าใจโลกเท่าไหร่ ยิ่งเข้าใจโลกมากขึ้นเท่าใด ยิ่งหดหู่
การทำความดี(จริงใจ)นั้น บางทีมันก็เจ็บปวด เจ็บเพราะเราอ่อนต่อโลก หากข้ามพ้นและเข้าใจโลกมากว่านี้ ผมคิดว่าเราคงจะไม่เจ็บปวดกับมันอีกต่อไป (ความเจ็บปวดคงเป็นแค่ความหวัง ความอยากได้สิ่งตอบแทน และ ความโลภ)
......
อย่างไรก็ตาม นึกถึงเธอขึ้นมาเมื่อใด ก็รู้สึกดี อยากเจอ เพียงแต่เราต้องรู้ว่า "เออ เราคงไม่มีค่าอันใดสำหรับเธอ"
ถ้าเธอต้องการให้ช่วยสิ่งใด ผมก้ยังจะเต็มใจเหมือนเดิม
ถ้าหากว่าเธออยากให้ผมไปเป้นเพื่อนทำอะไร ผมก็เต็มใจเหมือนเดิม
เพียงแต่ผมจะถามเธอเพียงแค่ครั้งเดียวว่า
"เธออยากให้ฉันไปด้วยจริงๆ หรือเธอต้องมีเพื่อนไปไปคนเดียวไม่ได้ หรือว่า ไม่มีใครไปกับเธอแล้ว?"

ทั้งหมดนี้มันก็แค่เรื่องเดิมๆ เรื่องน่าเบื่อหน่ายที่ผมชอบพูดซ้ำๆเหมือนกับคนแก่เล่าเรื่องเก่าๆซ้ำๆทุกวัน
ผมนั่งกินบะหมี่ร้านโปรดแถวอนุเสาวรียื ที่เปิดร้านราว3ทุ่มได้
บะหมี่ต้มยำแห้งของเค้าอร่อยจริง ผมโทรชวนเธอออกมากินแต่เธอไม่มา ทั้งที่มันไม่ไกลหอเธอเลิกซักนิด แต่ช่างเถิด ไม่เป็นไรหรอก
มืดแล้ว ยังมีรถวิ่งอยุ่ และ ยังมีรถติดอยู่บ้าง แสงไฟยามกลางคืนที่เป็นสีส้ม
ผู้คนมากมายเดินกันขวักไขว่
ลมแรงๆ บวกกับลมจากรถบรรทุกที่ผ่านไป ทำให้ผมรู้สึกดี
มันคงเป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ
และเราก็ไม่มีวันได้รักกัน
ซึ่งนั่นก็เป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว สำหรับผม
........................................................
ป.ล. ยังคงเปิดรับสมัครแฟน หรือกิ๊กอยู่ สนใจยังติดต่อได้ที่นี่เสมอ