ในคำคืนที่หนาวเหน็บ
ผมอาบน้ำอุ่น
ระหว่างผมอาบน้ำอุ่น
ผมนั่งจ้องแหวนสีเงินเงางามที่นิ้วนางมือขวาของผม
ความทรงจำของแหวนค่อยๆเลือนลางลง
อดีต....เรื่องราวที่ผ่านมาค่อยๆจางหาย
จนเป็นเหมือนกับความฝัน
ราวกับอดีตไม่เคยเกิดขึ้นจริง
ความรู้สึกที่เรามีต่อใครในอดีตที่ผ่านมามันมีจริงหรือ
ผมกอดหญิงสาวที่ผมคิดว่าผมรัก
ผมเริ่มรู้สึกว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นจริง
มันเป็นแค่ความฝัน
วันวานค่อยๆหายไป
ผมนึกถึงตอนอยู่โรงเรียนมัธยม
ผมแทบจะจำไม่ได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
ผมเริ่มรู้สึกว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นจริง
การได้พบเจอกับเพื่อนพ้องที่จบมาจากที่เดียวกันก็พอจะยืนยันได้บ้าง
การที่ได้ไปพบเจอกับสถานที่เดิมๆก็พอจะยืนยันได้บ้าง ว่ามันเคยเกิดขึ้น
ว่าเราเคยนั่งเรียน ว่าเราเคยคุย ว่าเราเคยชอบใคร
แต่ปราศจากหลักฐานเหล่านั้น มันก้เป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง
เป็นเพียงแค่ความฝัน
โรงเรียนเก่าที่กลายเป็นคาฟู....ผมแทบจำไม่ได้แล้วว่ามันเป้นยังไง
แทบไม่เหลือหลักฐานทิ้งไว้
ผมแทบจะจำไม่ได้แล้ว
จำได้แค่ว่าผมเรียนที่นั้น
ที่เหลือเป็นเพียงความฝัน
ปราศจากหลักฐาน มันก้คือความฝัน
เป็นสิ่งที่ไม่เกิดขึ้นจริง
แหวนเป็นเสมือนหลักฐาน
ว่าใครเป็นคนให้ผมมา
วันนั้นผมรู้สึกยังไง
ทุกสิ่งลางเลือนลงเรื่อยๆ
ความรู้สึกรักค่อยๆหายไปกับความทรงจำ
เป็นเพียงแค่ความฝัน
ไม่เคยเกิดขึ้นจริง
..............................
ผมพยายามไขว่คว้า
สิ่งที่มีค่า
สิ่งที่น่าจะยึดเหนี่ยวจิตใจได้
แต่กับคว้าได้เพียงแค่ความว่างเปล่า
คุณค่ามันค่อยๆจางหายไป
จนกลายเป็นเพียงแค่ความฝัน
ไม่มีอยู่จริง
...............................
ความรู้สึกบางอย่าง
ค่อยๆหายไป ทีละนิด
ความรู้สึกกระตือรือล้น
ขวนขวายหาความรู้
ความขยันเรียน
มันค่อยๆหายไป
ความหวังในสิ่งต่างๆ
มันค่อยๆหายไป
ค่อยๆจางลง
ค่อยๆรู้สึกว่า
สิ่งที่เราทำอยู่ ความหมายมันค่อยๆน้องลงไปทุกที
สิ่งที่เราเห็นว่าดี ความดีความเจ๋งของมันค่อยๆถดถอย
โลกทั้งใบที่เราอยู่ค่อยๆจางหายไป
เพื่อนของเราจากที่เคยคุยกันทุกวัน
ก็คุยกันน้อยลง
แล้วก็ค่อยๆจางหายไป
ราวกับเราฝันไปว่าเรามีเพื่อน แต่เราไม่เคยมีเพื่อนจริงๆ
คนที่เราชอบ เราสนใจ
ความสนใจเราก็ค่อยๆน้อยลงไปทุกที
จนเรารู้สึกว่าเราไม่เคยรู้จักเค้า
เป็นเพียงแค่เราฝันไปว่า เราเคยเจอเค้า
มันไม่เคยเกิดขึ้นจริง
สิ่งแวดล้อม
บ้าน
ต้นไม้
กำแพง
แมว
รถ
ท้องฟ้า
พระอาทิตย์
ทุกสิ่งค่อยๆจางลงไป
..................................................
เป็นไปได้ไหมว่า
ถ้าไม่มีใครรู้จักเรา
ไม่มีใครสนใจเรา
ถ้าเราไม่ได้เป้นหลักฐานของอะไรบางอย่าง
เราเป็นเพียงแค่ความฝัน
เราไม่มีอยู่จริง
..............................................
ลองมองทุกสิ่งรอบกาย
จดจำมันไว้
หลับตาลง
นึกถึงภาพนั้นให้ชัดเจนที่สุด
ให้นานที่สุด
เก็บมันไว้ให้นานที่สุด
นานซักแค่ไหนกัน
มันจะจางหายไป
เหลือเพียงแค่ความว่างเปล่า
เป็นเพียงแค่ความฝัน
ฝันว่าสิ่งนั้นมีอยู่จริง
.................................................
ในความว่างเปล่า
มีเพียงแค่ความฝัน ปะปน
ล่องลอย กระจัดกระจาย
ความเศร้าของการไขว่คว้าหาความจริง
และความหดหู่ของความฝัน
..................................................
ป.ล.เสียสติไปแล้ว
ผมอาบน้ำอุ่น
ระหว่างผมอาบน้ำอุ่น
ผมนั่งจ้องแหวนสีเงินเงางามที่นิ้วนางมือขวาของผม
ความทรงจำของแหวนค่อยๆเลือนลางลง
อดีต....เรื่องราวที่ผ่านมาค่อยๆจางหาย
จนเป็นเหมือนกับความฝัน
ราวกับอดีตไม่เคยเกิดขึ้นจริง
ความรู้สึกที่เรามีต่อใครในอดีตที่ผ่านมามันมีจริงหรือ
ผมกอดหญิงสาวที่ผมคิดว่าผมรัก
ผมเริ่มรู้สึกว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นจริง
มันเป็นแค่ความฝัน
วันวานค่อยๆหายไป
ผมนึกถึงตอนอยู่โรงเรียนมัธยม
ผมแทบจะจำไม่ได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
ผมเริ่มรู้สึกว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นจริง
การได้พบเจอกับเพื่อนพ้องที่จบมาจากที่เดียวกันก็พอจะยืนยันได้บ้าง
การที่ได้ไปพบเจอกับสถานที่เดิมๆก็พอจะยืนยันได้บ้าง ว่ามันเคยเกิดขึ้น
ว่าเราเคยนั่งเรียน ว่าเราเคยคุย ว่าเราเคยชอบใคร
แต่ปราศจากหลักฐานเหล่านั้น มันก้เป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง
เป็นเพียงแค่ความฝัน
โรงเรียนเก่าที่กลายเป็นคาฟู....ผมแทบจำไม่ได้แล้วว่ามันเป้นยังไง
แทบไม่เหลือหลักฐานทิ้งไว้
ผมแทบจะจำไม่ได้แล้ว
จำได้แค่ว่าผมเรียนที่นั้น
ที่เหลือเป็นเพียงความฝัน
ปราศจากหลักฐาน มันก้คือความฝัน
เป็นสิ่งที่ไม่เกิดขึ้นจริง
แหวนเป็นเสมือนหลักฐาน
ว่าใครเป็นคนให้ผมมา
วันนั้นผมรู้สึกยังไง
ทุกสิ่งลางเลือนลงเรื่อยๆ
ความรู้สึกรักค่อยๆหายไปกับความทรงจำ
เป็นเพียงแค่ความฝัน
ไม่เคยเกิดขึ้นจริง
..............................
ผมพยายามไขว่คว้า
สิ่งที่มีค่า
สิ่งที่น่าจะยึดเหนี่ยวจิตใจได้
แต่กับคว้าได้เพียงแค่ความว่างเปล่า
คุณค่ามันค่อยๆจางหายไป
จนกลายเป็นเพียงแค่ความฝัน
ไม่มีอยู่จริง
...............................
ความรู้สึกบางอย่าง
ค่อยๆหายไป ทีละนิด
ความรู้สึกกระตือรือล้น
ขวนขวายหาความรู้
ความขยันเรียน
มันค่อยๆหายไป
ความหวังในสิ่งต่างๆ
มันค่อยๆหายไป
ค่อยๆจางลง
ค่อยๆรู้สึกว่า
สิ่งที่เราทำอยู่ ความหมายมันค่อยๆน้องลงไปทุกที
สิ่งที่เราเห็นว่าดี ความดีความเจ๋งของมันค่อยๆถดถอย
โลกทั้งใบที่เราอยู่ค่อยๆจางหายไป
เพื่อนของเราจากที่เคยคุยกันทุกวัน
ก็คุยกันน้อยลง
แล้วก็ค่อยๆจางหายไป
ราวกับเราฝันไปว่าเรามีเพื่อน แต่เราไม่เคยมีเพื่อนจริงๆ
คนที่เราชอบ เราสนใจ
ความสนใจเราก็ค่อยๆน้อยลงไปทุกที
จนเรารู้สึกว่าเราไม่เคยรู้จักเค้า
เป็นเพียงแค่เราฝันไปว่า เราเคยเจอเค้า
มันไม่เคยเกิดขึ้นจริง
สิ่งแวดล้อม
บ้าน
ต้นไม้
กำแพง
แมว
รถ
ท้องฟ้า
พระอาทิตย์
ทุกสิ่งค่อยๆจางลงไป
..................................................
เป็นไปได้ไหมว่า
ถ้าไม่มีใครรู้จักเรา
ไม่มีใครสนใจเรา
ถ้าเราไม่ได้เป้นหลักฐานของอะไรบางอย่าง
เราเป็นเพียงแค่ความฝัน
เราไม่มีอยู่จริง
..............................................
ลองมองทุกสิ่งรอบกาย
จดจำมันไว้
หลับตาลง
นึกถึงภาพนั้นให้ชัดเจนที่สุด
ให้นานที่สุด
เก็บมันไว้ให้นานที่สุด
นานซักแค่ไหนกัน
มันจะจางหายไป
เหลือเพียงแค่ความว่างเปล่า
เป็นเพียงแค่ความฝัน
ฝันว่าสิ่งนั้นมีอยู่จริง
.................................................
ในความว่างเปล่า
มีเพียงแค่ความฝัน ปะปน
ล่องลอย กระจัดกระจาย
ความเศร้าของการไขว่คว้าหาความจริง
และความหดหู่ของความฝัน
..................................................
ป.ล.เสียสติไปแล้ว
#1 By Bb on 2007-02-07 15:07