HEAVENMAYNOTLETMEDIE

"ความหลังเปรียบเสมือนคราบน้ำตา"

วันเวลาดำเนินไป ผมก้าวไปจนพบกับจุดๆหนึ่ง สถานที่ที่จะต้องก้าวไป เพียงแค่ข้ามเส้นสีแดงเล็กๆนี้ไป แม้ข้างหน้าจะน่าหวาดหวั่น แต่มันก็เป็นทางที่ผมพอรู้จักบ้าง เมื่อเทียบกับทางอื่นที่ไม่รู้จักเลย ผมยอมเดินผ่านเส้นทางที่พอรู้ได้ว่าจะไปที่ไหนซะดีกว่า แม้ว่ามันจะทำให้ผมหวาดกลัวมากก็ตามที

ความกล้าหาญ การเสียสละ และความซื่อสัตย์เท่านั้นที่ผมคาดว่าจะช่วยให้ผ่านไปได้

เธอบอกกับผมว่า เธอจะไม่มาหาผมอีกแล้ว เธอไม่สามารถรับได้ในความเย็นชาของผมเวลาที่ผมไม่สนใจเธอ นี่คงเป็นเหตุผลที่เธอหายไปโดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเธอเป็นตายร้ายดีอย่างไร ผมเองคือต้นเหตุหนึ่ง

ผมไม่คิดรั้งเธอไว้แต่อย่างใด แม้จะผูกพันกับเธอ แม้จะมีความสุขในการได้อยุ่ร่วมกันกับเธอก็ตาม แม้จะมีช่วงเวลาที่น่าจดจำก็ตาม แม้ว่าสิ่งที่เธอทำนั้นมีบุญคุณมากมายและผมยังไม่ได้ทดแทนบุญคุณเธอเลยก็ตาม แม้ว่าเธอจะรักผมมากจนผมรู้สึกได้ก็ตาม มันก็ไม่อาจทำให้ผมรักเธออยู่ดี ผมไม่ได้รักเธอ

ผมไม่ใช่คนที่รักคนอื่นด้วยความดี ผลประโยชน์ ผลกำไร ผมจะรักเพราะผม "รัก" ไม่มีเหตุผลอันใดเลยสักนิด ไม่จำเป็นต้องมีประโยชน์ ไม่จำเป็นต้องดี เหมือนกับที่ผมคิดว่าผมเคยรักผู้หญิงคนหนึ่ง

เธอบอกผมว่าวันใดก็ตามที่ผมต้องการเธอ จะรักเธอ ให้ผมบอกเธอ ผมไม่รู้ว่าวันนั้นจะมีจริงไหม ถ้ามันมีจริงเธอคงสมหวัง แต่ผมคิดว่าคงไม่มี

แม้ว่าผมจะชอบใครหลายคน ชอบมากมายเป็นนักหนาถึงขั้นเก็บมาคิดเรื่องราวของอนาคตที่ไม่เคยเกิดขึ้น คิดวาดฝันความรักที่สวยหรู แต่ผมก็ไม่ได้รักเธอเลยซักคน

ผมเชื่อมั่นว่าความรักเป็นเรื่องของจังหวะและช่วงเวลา กับใครสักคน ช่วงเวลาที่ประจวบเหมาะอาจนำพาให้เราได้พบกับความรักอันยิ่งใหญ่ แต่เมื่อเวลาเหลื่อมล้ำไป ความรักมันก็หายสาปสูญ

แท้จริงมันอาจจะเป็นความลุ่มหลงของเราเพียงคนเดียว แต่หากมีคนตอบสนองเราด้วยความลุ่มหลงเดียวกัน มันคงเป็นความรักไปได้ แต่ก็เพียงแค่ช่วงเวลาหนึ่ง

หากเธอจะจากไป มันก็เป็นสิ่งที่ดี ไม่ใช่ว่าผมรักเกียจหรือรำคาญหรือไม่ชอบเธอแต่อย่างใด ผมชอบ และมีความสุขเวลาที่มีเธออยู่ แต่อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เธอต้องการคือความรัก ที่ผมไม่มีให้เธอ ฉะนั้น ให้เธอไปเสียดีกว่า ดีกว่าที่จะให้เธอรู้สึกว่าเป็นเพียงแค่ของเล่นของผม

ความรู้สึกชอบ และมีความสุขนั้น สำหรับผมแล้ว ใช่ว่าจะเกิดขึ้นได้เฉพาะกับคนๆเดียว มันเกิดขึ้นได้กับคนทุกๆคนที่ผมรู้จัก แม้ครั้งหนึ่งผมเคยรู้สึกว่าผมได้รักผู้หญิงคนหนึ่ง แต่คิดแล้วมันคงไม่ใช่

หากเรารักใครซักคน หากผมรักเธอจริง ผมคงไม่หันหลัง ทิ้งเธอไว้เพียงลำพังเพื่อเอาชีวิตตัวเราเองให้รอดพ้นไปในโลกที่โหดร้ายต่อเธอ

ผมมีชีวิตของผมเอง เส้นทางที่ต้องก้าวเดินไป ผมมาถึงเส้นสีแดงเล็กๆนี้แล้ว ว่าจะข้ามไปไหม เส้นทางนี้ผมต้องเสียสละอะไรไปหลายๆอย่างเพื่อจะผ่านไปให้ได้ แม้ว่าปลายทางจะมืดมนมองไม่เห็นว่าข้างหลังสิ่งที่หน้าสะพรึ่งกลัวนั้นคือความงดงามจริงหรือไม่ แต่ผมก็ต้องกล้าที่จะข้ามไปสู่มัน

แม้ต้องสละอะไรบางอย่างไป ความสบาย ความเกียจคร้าน ความลุ่มหลงในสตรีเพศ แม้ไม่อาจทิ้งมันไปได้หมดเพราะมันเป็นโซ่ตรวนแห่งชีวิตมนุษย์ผู้โง่เขลาธรรมดาคนหนึ่งแต่ผมก็จะตัดมันออกไปบ้าง สัญลักษณ์แห่งโซ่ตรวนและการยึดติด ถ้าหากว่าตัดมันออกได้จริงๆ อีกเส้นทางหนึ่งจะบังเกิด แต่สำหรับผมในช่วงชีวิตนี้คงทำไม่สำเร็จ

สิ่งที่ผมคาดหวังไว้สำหรับช่วงชีวิตนี้และตอนนี้คือความรัก รักที่เกิดจากใจผมเองที่ตรงกับใจของคนอื่น

ผมได้แต่หวังว่า หลังจากที่ก้าวผ่านเส้นสีแดงบางๆแล้ว ผมจะได้พบกับความรักสักวัน

เหมือนกับเรือลำน้อยที่แล่นไปในทะเลที่เปล่าเปลี่ยวหาได้มองเห็นผืนเผ่นดินไม่ แต่ก็ยังคงเดินทางต่อไปอย่างไม่ย่อท้อเพียงเพื่อหวังจะพบกับผืนดินที่จะทำให้การเดินทางแสนยาวไกลได้จบลง

"เขาไม่ได้เหลียวหลังมาดู ดูราวกับเขาขึ้นรถไฟที่ยาวมาก มุ่งไปสู่อนาคตที่มืดมัว ในราตรีที่ไม่อาจหยั่งถึง"