HEAVENMAYNOTLETMEDIE

ช่วงนี้ผมรู้สึกเสียสติ

หลังจากการเรียนอย่างหนัก ในที่สุดก็ได้มีเวลาพัก

ผมตะบันเกมอย่างหนัก

ตะบันสิ่งที่อยากทำ

"ฟึ่บ" (เสียงเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวๆ2สัปดาห์)

ความว่างเปล่ามาเยือนอีกครั้ง

.................................................

หลังๆมานี่ผมเป็นอะไรก็ไม่รู้

เวลาใช้ความคิด

มักจะเอาปลายนิ้วโป้งมือ(ไม่ใช่ตีน)ของผม(ไม่ใช่ของคนอื่น)มาคาบไว้ หรือขบเบาๆ

สงสัยว่าจะอ่านเดธโน้ตมากไป

ไม่ได้ตั้งใจเลียนแบบนะ

มันเป็นเอง ว่าฝืนใจไม่ให้ทำ มันก็เผลอทำ

โรคจิตใช่มั้ย?

.................................................................

พอว่างเข้าก็หลอน

มันว่างเปล่า

จิตใจกลวงโบ๋

ไร้สิ่งยึดติด

ไร้จุดยืน

ไร้ส้นตีน

ไม่ได้ใช่ชีวิตเพื่อตะบันเกม

ไม่ได้ใช่ชีวิตเพื่อทำงานหนัก

ไม่ได้ใช่ชีวิต เพื่อใคร

ความรู้สึกเบาหวิวโหวงเหวงเกาะกินจิตใจ

มันรู้สึก "เสียว" แปล๊บๆ วาบๆ ไม่ใช่ความรู้สึกจากความเงี่ยน ความกระหายที่มีต่อเพศตรงข้าม

แต่มันน่าจะเป็นความกลัว ที่จะใช้ชีวิตอยู่อย่างไม่มีจุดหมาย

ใช้ชีวิตไปวันๆ

มันน่ากลัวเหลือเกิน

ชีวิตที่ซ้ำซาก น่าเบื่อ ไร้ประโยชน์ ไร้ความหมาย

.................................................................

ก่อนหน้านี้ก็มี

ผมชอบเอาแบมือ เอานิ้วกลางแตะที่ใต้ริมฝีปางล่าง แต่ไม่ถึงคาง

ไอ้นี่ก็เป็นเอง เนื่องมาจากอ่านโจโจ้มากไปหน่อยมั้ง

(มันมีอยู่คนนึงในโจโจ้ ถ้ามันกลัวมันจะจับคาง แล้วแสตนศัตรูก็จะเล่นงาน)

โรคจิตใช่มั้ย?

...................................................................

เมื่อก่อน

ผมก็รู้สึกได้ถึงความว่างเปล่า

ช่วงเวลที่ผมได้อยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง

ช่วงเวลาที่ชีวิตผมคาบเกี่ยวกับชีวิตของผู้หญิงอีกคนหนึ่ง

ความรู้สึกโหวงเหวงอย่างนี้ มันเป็นความกลัว

แต่กลับรู้สึกดีที่ว่างเปล่า

แม้ว่าผมจะไม่ได้พึ่งพิงเธอ

แต่ผมก้มีความสุข

ช่วงเวลานั้นมันเกิดอะไรขึ้นกับผมกันแน่

ผมยังไม่แน่ใจ

แต่ว่าช่วงนึงของทุกปี

ผมจะรู้สึกแบบนั้นได้เสมอ

เมื่อเข้าสู่หน้าหนาว

ไม่ว่าจะมีหรือไม่มีใครก็ตาม

...................................................................

เวลาผมเข้านอน

ผมมักจะนึกว่าผมลืมปิดพัดลมชั้นล่างเสมอ

บางครั้งถึงขั้นต้องลงมาดูว่าปิดแล้วแน่ๆ

เพราะกลัวว่าจะไฟไหม้บ้าน

โรคจิตไหม?

...................................................................

หลายครั้ง ผมอยากให้ราตรีไม่มีวันสิ้นสุด

ไม่อยาก ให้ตอนเช้ามาเยือน

ไม่อยากให้แสงอรุณส่องโลกอีกต่อไป

บางครั้งอยากหลับไปไม่ตื่น

บางครั้งอยากอยู่กับผู้หญิงคนนึงต่อไปเรื่อยๆ โดยไม่มีขีดจำกัดของเวลา

...................................................................

เวลาผมเข้านอน

เมื่อผมล้มตัวลงนอนเรียบร้อยพร้อมเข้าสู่ดินแดนแห่งความมืดมิด

ผมก็มักจะคิดว่าลืมล็คอห้องเสมอ

ทั้งๆที่ล็อคแล้วกับมือ จำได้

แต่ก็ไม่วายลุกขึ้นมาเปิดไฟดูให้แน่ใจ

โรคจิตไหม?

................................................................

อากาศเย็น พากลิ่นหอมๆของมันมาเสมอ

มันเป็นกลิ่นหอมจางๆ ของความว่างเปล่า

ช่วงเวลาที่ผม "โหยหา"

แต่จะดีกว่าที่จะไม่ได้เจอกับสิ่งที่ต้องการ

ความหอมหวนของความว่างเปล่าจะอยู่กับผมตลอดไป

...............................................................

ครั้งหนึ่งขณะผมทำแลปอยู่ในห้องกับรุ้นน้องคนหนึ่ง สมมุติว่าชื่อ นอ

น้องนอ เอาเสื้อแลปของเจ้าหล่อนขึ้นมาดม แล้วก็บอกว่าเหม็นมากๆ

ข้าพเจ้าก็ยังมิได้ใส่เสื้อแลปอยู่ดอก แต่ก็เอาขึ้นมาดมบ้าง ถ้ามันเหม็นจะได้เอาไปซัก

แต่มันกลับหอมฟุ้งกระจาย

กลิ่นที่ไม่คุ้นเคย

ไม่ใช่กลิ่นกูนี่ ไม่ใช่กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มบ้านกูด้วย กลิ่นเหี้ยอะไรเนี่ย ห๊อมหอม

อ๋อ

น้องอีกคน สมมุติว่าชื่อ ปอ ยืมไปใส่ก่อนหน้านี้

เออ หอมดีนะ น้องเค้าใช้น้ำหอมยี่ห้ออะไรหว่า

โรคจิตใช่มั้ย

..............................................

เวลาผมเขียนบลอก

มันมักจะมีแรงบันดาลใจมาจากเพลงที่ฟังอยู่

หรือไม่ก็เรื่องอะไรบางอย่างที่ผมคิดไว้

ผมมักจะพยายามเขียนเรื่องให้เข้ากับเพลง

หรือ หาเพลงให้เข้ากับเรื่องเสมอ

ซึ่งบางคร้งมันก็ลำบาก ไม่เข้ากัน

หรือเข้ากันแต่ต้องเขียนหลายๆตอน

ซึ่งก็หลายตอนจัดก็กลัวจะไม่มีคนอ่าน หรือให้ความใส่ใจกับมัน

และบางครั้งก้ไม่มีเวลาเขียน หรือไม่ก้ไฟมอดไปเสียก่อน

ปัจจุบันผมลืมไปแล้วว่า ไม่มีคนอ่าน หรือว่ามี

ผมเขียนให้ใคร

ถ้าผมเขียนเก็บไว้เป็นอนุสรของตัวเอง หรือคนที่อยากอ่านจริงๆ ทำไปต้องแคร์ว่าจะไม่มีคนอ่าน?

..............................................

เวลานั่งรถเมล์

เวลาที่รถมันว่างๆ

ผมก็จะนั่งที่นั่งแบบที่นั่งคู่

และเมื่อคนขึ้นมา คนอื่นๆก็จะนั่งที่อื่นๆ ที่นั่งคู่ แต่นั่งคนเดียว จนครบทุกที่

ทีนี้ถ้าคนขึ้นมาอีก ก็จะต้องนั่งให้ครบคู่

ผมสังเกตว่า ผมจะเป็นคนสุดท้ายที่จะมีคนมานั่งเด้วยเสมอ

ถ้าเค้านั่งอยู่กับผม แล้วเค้าเห็นว่าข้างคจนอื่นว่าง เข้าก็จะลุกไปนั่งที่อื่นทันที

ทำไมหรือ?

ผมเที่ยวดม สำรวจร่างกายเราเองว่าอะไรหนอที่น่ารังเกียจ

กลิ่นก็ไม่เหม็นนะ ผมดูแลดี

นั่งก็ไม่วางก้าม นั่งแบบลีบๆเกรงใจชาวบ้าน

เสื้อผ้าก็ไม่ใช่สกปรก ที่บ้านซักมาอย่างดี

สงสัยว่าผมจะผมยาวแหละ แต่ก็สระวันเว้นวันนะ ไม่ได้ปล่อยให้เน่า

หรือว่าผมมันดูไม่น่าคบ

หรือว่าเค้ามองเห็นถึงจิตใจที่มืดดำต่ำช้าของผม

น่าอิจฉาจัง

ถ้าผมมองเห็นถึงจิตใจที่มืดดำต่ำช้าของคนอื่นได้ก็ดี

โรคจิตใช่มั้ย

.......................................................

วันก่อนโชคดีมาก

ขณะเรียนวิชาสุดน่าเบื่อ เลยเข้าอินเตอร์เนต

อ่านบลอกใหม่ที่ผมเพิ่งเจอมาไม่นาน เพราะผมเห็นว่าเนื้อหาในบลอกนี้ มีแต่เรื่องที่ผมชอบล้วนๆ

เป็นบลอกของหนังสือแจกฟรีเล่มหนึ่ง นาม U R HERE

อ่านไปก็พบว่าแจกบัตรคอนเสริตของ ริค วชิรปิลันต์

ผมก็ส่งเมลไปเล่นเกมกับเค้าทันที

แล้วก็ได้ไปตั๋วดูคอนเสริตด้วย

น้ำเสียงของริคนี่ ระดับตำนานไปแล้ว

ผมเคยฟังเพลงที่ริคร้องเกือบทั้งหมด

แต่ไม่เคยมีแผ่นเป็นของตัวเอง

ออกมาเลยกวาดซะเรียบ เท่าที่มีขาย

เสียดายน่าจะมีอัลบั้มก่อนหน้าราสมาลัยมาขายด้วย

อีกอย่าง ริคร้องเพลงกับคิววงฟลัว ซิงโครไนซกันได้อย่างลึกล้ำ

สุดคุ้ม

ไม่มีเพลงไหนที่ฟังแล้วไม่ขนลุกเลย

เป็นคอนเสริตที่สุดยอดจริงๆ

ทั้งมันส์ ทั้งลึกล้ำ

แจ่มจริงๆ

ของเค้าดีจริงๆครับ

แต่ไม่ได้ถ่ายรูปมาด้วย เพราะไม่อยากให้อารมณ์ของตัวเองถูกขัดด้วยการพยายามถ่ายรูปหรือวีดีโอ

และก็ไม่ได้แดนซ์ด้วย เพราะไม่มีใครแดนซ์เลย ไม่มีใครยืน

ทุกคนนั่งตะลึงงันเหมือนถูกมนต์สะกดจากแม่มดดำ

ชอบใจจริงๆ

เกือบลืม

บลอกนี้เค้าแสนดี

เลยอยากให้เข้าไปดู

มีนิตยสารดาวโหลดฟรีด้วยนะ

http://dream-pop-art.exteen.com

ขอบพระคุณหนังสือ ยูอาเฮีย มา ณ ที่นี้ด้วย

.....................................................

อ้างว้างสิ้นดี เอวัง

....................................................