HEAVENMAYNOTLETMEDIE

นี่คือเรื่องเล่าส่วนหนึ่งในชีวิตของคนอ่อนแอคนหนึ่ง

............................................

"DATE NOTE"

"ไม่อยากทนต่อไป" นั่นคือสิ่งที่เขาคิดในใจ

เขาคิดว่า สิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่นั้น เป็นเรื่องยากลำบากยิ่งนัก ยากที่จะก้าวผ่านไปได้

แต่ความเป็นจรริง เขาเองก็รู้ดีว่ามันไม่ได้ยากอยากที่เขาอยากให้มันเป็น

ความยากลำบาก ความเครียด ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมาเองทั้งสิ้น

เพื่อที่จะไม่ยอมรับ เพื่อที่จะไม่รับผิดชอบกับหน้าที่ของตน

สิ่งที่ยากเย็นสำหรับเขานั้น มีเพียงแค่สิ่งเดียว คือ "จิตใจ" ของเขาเอง

ยากที่จะควบคุมให้ร่างกาย จิตใจ และสิ่งที่อยู่เหนอหรือใต้จิตใจของเขา(เหนือการควบคุม) ทำงานตามกัน

แม้เขาจะรู้ดีกว่าหน้าที่ของเขาจะต้องทำอะไร วันนี้ต้องทำอะไร กำหนดการณ์เป็นอย่างไร เขาสามารถวางแผนล่วงหน้าสำหรับภารกิจเป็นอย่างดี

แต่หลายครั้ง มันไม่อาจเป็นไปตามที่หวัง

เขาไม่อาจควบคุมตัวเขาให้ทำตามแผนการที่ว่างไว้ได้

เขาละเลย....

เขาไม่อาจฝืนทนต่อแรงยั่วยุจากสิ่งรอบกาย

เขาอ้างว่า "นกวิญญาณในใจฉันไม่ยอมทำตามที่จิตฉันสั่ง"

แต่แท้ที่จริง มันก็คือสิ่งเดียวกัน เขาแค่กระทำตามความอยากของตน เพียงแต่ว่า ความอยากอาจจะลึกล้ำเกินไป ล้ำลึกเกินกว่าที่เขาจะสังเกตว่ามันมาจากเขาเอง

แต่เขาก็รู้ถึงความผิดพลาด ความล้มเหลวเหล่านั้น ว่ามาจาก "จิตใจที่อ่อนแอ" ของเขา

เขาจึงต้องทำอะไรซักอย่างลงไป เพื่อให้ภารกิจหน้าที่สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี

............................................................

"HOW TO LIVE"

เขาพยายามตั้งกฏเพิ่มเติมขึ้นมาเพื่อควบคุมตัวเองให้อยู่กับร่องกับรอย

มีมากมายหลายข้อ เช่น

- จงลืมสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง ที่ไม่เกี่ยวกับภารกิจและหน้าที่

- ทำสมาธิก่อนกระทำการใดทุกครั้ง

เพื่อบีบให้โลกของเขาแคบเข้า และตีบตัน ง่ายต่อการดูแล

แต่อย่างไรจิตใจก็ยังคงทนทุกข์ทรมานจากความอยากที่ไม่มีที่สิ้นสุด

ด้วยสภาพสังคมที่เขาใช้ชีวิตอยู่ เขาไม่สามารถหาความสงบทางจิตใจได้เลย

จิตใจของเขาไม่เคยได้อยู่อย่างสงบ ปราศจากการรบกวน

มลภาวะทุกสิ่งทุกอย่างในเมืองที่เขารู้จัก เหมือนจะคอยเย้าแหย่เขาตลอดเวลา ให้ทำสมาธิ ตั้งสติไม่ได้

หรือ อาจเป็นเพราะว่าเขาไม่แข็งแกร่งพอที่จะทนได้

"ฉันอยากจะหนี" แม้ว่ามันจะเป็นความคิดที่เขารู้สึกว่าขี้แพ้ อ่อนแอ

แต่มันก็เป็นความเห็นพ้องต้องกันของนกวิญญาณและจิตใจของเขา

เขาอยากไปในที่ที่ไม่มีใครรบกวน

ที่ที่เขาจะอยู่อย่างสงบกับธรรมชาติ

มันอาจจะทำให้จิตใจเขาดีขึ้น

ความคิดความอ่าน พลังต่างๆอาจจะหมุนเวียนอย่างมีสมดุลย์มากขึ้น

เขาก็ได้แต่หวังว่าจะได้ไปในที่เหล่านั้นซักวัน ซึ่งเป็นสถานที่ที่หาได้ยากยิ่งสำหรับเขาในตอนนี้

ดังนั้นเขาก็ต้องทนต่อไป

ไม่ทนเขาก็ต้องจบชีวิตอยู่เพียงเท่านี้

...............................................................

"HOLLOW"

ทุกวันผ่านไป บนโลกใบเดิมๆที่หมุนไป

ถ้าเทียบแล้วมันก็ซ้ำกันไปเรื่อยๆ มืด สว่าง

"แต่ใยตัวเราช่างรู้สึกได้แตกต่าง" เขารำพัน

เขาไม่มีความสุขอย่างเด่นชัด ความทุกข์ก็เช่นกัน

จะมีก็เพียงแค่ "ความรู้สึกแย่"

จะบอกว่าเหงา อ้างว้าง เดียวดาย โดดเดี่ยว ก็ไม่ถูกต้องนัก

แต่เขารู้สึกว่า "กลวงโบ๋" ในจิตใจ มากกว่า

เหมือนกับหัวใจ ความมีตัวตน สัญลักษณ์ของการมีชีวิตเป็นของตัวเอง มันหายไป

เขาไม่รู้ว่าเขาต้องการสิ่งใด เพื่อที่จะได้มีชีวิตของตัวเอง

เขาไม่รู้ว่าต้องทำเช่นไร ในโลกและยุคสมัยนี้

ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มจะดูไม่ค่อยจะมีความหมายมากขึ้นทุกวัน

เหมือนกับกระแสน้ำในทะเล การอยู่ในทะเลที่กว้างใหญ่ที่ไหลไปเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดหมาย ก็ไม่มีความหมายอะไร

ไม่มีจุดประสงค์ใดที่จะมีชีวิตอยู่ อยู่ไปวันๆแบบนี้

อยู่ไปในแบบฉบับของร่างที่ไร้วิญญาณ

จึงเกิดคำถามขึ้นในใจเขาว่า

"หัวใจ"(สิ่งที่หายไป) ของเขาอยู่ที่ไหน

สื่อต่างๆบนโลกนี้ชวนให้เขามองความรักของหนุ่มสาว และพยายามหลอกล่อให้เขาเข้าใจว่า หัวใจที่เขาถามถึงคือการมีความรักกับผุ้อื่น

แต่เขาก็ยังไม่เชื่อ เพราะเขาคิดว่าความรักที่แท้จริงเป็นแค่เรื่องบังเอิญเล็กๆในจักรวาล ส่วนใหญ่ที่เห็นกันเป็นแค่ของปลอมที่เกิดจากความอยากและความหลง เมื่อเข้าถึงแก่นมันก็จะรู้ว่ามันไม่ใช่ความรักอีกต่อไป

เขายังคงมองหาหัวใจของเขาต่อไป

"ชายผู้น่าเบื่อกับทะเลที่ไร้ความหมาย"

...........................................................

"TALE FROM THE DEEP"

- พี่สาวเกือบติดคุกเพราะไปดูคอนเสิตแบลคอายพี แต่เสือกไม่มีบัตรเลยไปซื้อตั๋วผีราคาแพงกว่าราคาจริงราว2เท่า หนำซ้ำยังโนเจ้าหน้าที่ลากออกมาเพราะตั๋วที่ซื้อเป็นของขโมยมา ต้องขึ้นโรงพัก เจ้าของบัตร(ที่คาดว่ามันเป็นพวกเดียวกับคนขายตั๋วผีนั่นแหละ) ก็พูดเหมือนกับผมว่า "ซื้อของโจรทำไมไม่ติดคุกวะ" : นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ซื้อตั๋วผีอย่าซื้อตั๋วนั่ง

- ไปกินซิสเล่อที่สยามกับรุ่นน้อง เดินทางโดยแทกซี่ ระหว่างทางแทกซี่ก็ทักรุ่นน้อง พูดชื่อพ่อแม่พี่น้องภูมิหลังของรุ่นน้องคนนั้นหลายเรื่อง อ้าว รู้จักกันด้วยเหรอ เลยได้นั่งรถไปสยามฟรี

- ช่วงนี้ก็คงมีแค่นี้ เพราะต้องขังตัวเอง ฝึกวิชาวิทยายุธระดับเซลต่อไป มันไม่ยาก แต่ยากที่ใจผมเอง

...................................................

ป.ล. ผมคิดถึงทุกคนที่ผมรู้จัก แม้จะไม่เคยได้ยินเสียง หรือเคยเห็นหน้าก็ตาม