HEAVENMAYNOTLETMEDIE

บ่อยครั้งที่ผมออนไลน์อินเตอร์เนท โดยที่ไม่มีจุดมุ่งหมายว่าจะทำอะไร

เหมือนกับว่าจิตใจลึกๆของผมกำลังมองหาอะไรบางอย่าง หรือใครซักคน....

...............................................

ช่วงนี้ ผมไม่ได้เขียนบลอกเลย ว่าช่องก่อนหน้านี้เขียนน้อยมากๆแล้ว ช่วงนี้ยิ่งน้อยใหญ่

ส่วนใหญ่ผมจะใช้เวลาอยู่กับตัวเองแทน เรื่องราวต่างๆมากมายที่เกิดขึ้นที่เก็บไว้ในหัวก็มักจะเป็นเพียงแค่ความคิด ไม่ได้เป็นเรื่องเป็นราวเหมือนเมื่อก่อน ผมจึงไม่หยิบยกเรื่องที่ผมคุยกับตัวเองมาเขียนเนื่องจากมันดูบ้าบอไร้สาระสำหรับคนอื่น แม้มันจะมีสาระกับผมมากแค่ไหนก้ตาม

ชีวิตดำเนินช่วงนี้ไปอย่างซ้ำซากน่าเบื่อหน่าย แต่อย่างไรก็ตาม ผมก้ยังสามารถทนอยู่ต่อไปได้โดยยังไม่เดือดร้อนอะไรมากจนเกินไปนักในตอนนี้

ช่องนี้ผมมีอาการประหลาดจะพวกเห็นภาพหลอนค่อนข้างบ่อย ชาวบ้านอาจจะเรียกว่าตาฝาด แต่ผมชอบเรียกว่าภาพหลอน เช่น เห็นสิ่งที่ไม่ควรจะมีอยู่ เมื่อหันไปดูกลับไม่มีอะไรผิดปกติ มันทำให้ผมรู้สึกหลอนว่า "อะไรวะ ผีหลอกกู หรือว่าสมองมีปัญหาหว่า?"

อย่างไรก็ตามแต่ อาทิตย์หน้าก็จะไปหาหมอตาตามนัดไว้ ก็คงไม่มีปัญหาอะไรมาก

..................................

ช่วงนี้ผมไม่ค่อยมีความสุข แต่ก้ไม่ค่อยมีความทุกข์เช่นกัน

มีแต่ความเบื่อหน่าย

ช่วงนี้มีแค่2เรื่อง เรียกให้หนัก กับพักให้หนัก

เรียนก็เรียนๆๆๆๆๆๆๆๆอ่านๆๆๆๆๆท่องๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆไปตามเรื่อง

พอสอบเสร็จหรือมีเวลาว่างก็จะเล่นๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ทำอะไรก็ได้ให้รู้สึกสบายใจ พอใจ

ช่วงนี้ผมไม่ค่อยได้เจอกับใคร หรืออยากจะไปหาใคร

เพราะมีแต่ความขี้เกียจ

ไม่รู้จะไปยุ่งกับคนอื่นๆทำไมให้มากมายนัก

วงจรชีวิตปัจจุบัน ผมแทบจะไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับมนุษย์คนอื่นๆที่ไม่เกี่ยวข้องกับการเรียนและการดำรงค์ชีวิตเลย

ตื่นนอนก็เจอคนขับมอเตอร์ไซค์เป็นคนแรก แล้วมีอินเทอแรคชั่นต่อกัน

- โบกมือ

- โบกมือ

- "ไปปากซอย"

- จ่ายเงิน

ต่อมาก็กระเป๋ารถเมล์

แล้วก็คนขับมอเตอร์ไซค์อีกคน

แล้วก็คุณป้าร้านกาแฟ

- จ่ายเงิน

- รับตัง

แล้วก็ร้านขายของทอด

- สั่ง (อาจจะมีทักทายบ้างเพราะกินมาตั้ง4ปีและ)

- รับของจ่ายตัง

แล้วก็ไปนั่งเรียน

- ฟังอาจารย์สอน

- คุยกับเพื่อนร่วมชะตากรรมบ้าง ประปราย

แล้วก็ขึ้นรถเมล์กลับบ้าน อินเทอแรคชั่นแบบเดิมๆ

ก็มีบ้างแวะเข้าไปเล่นกับเพื่อน

เล่นกะบีบี เล่นกะฉลาม เล่นเจมู่ล เล่นกะดุ่น เล่นกะโน๊ตคราฟ หลอนกะออม และอื่นๆ

บางที่ก็รู้สึกว่ามันช่างเงียบเหงา

เปล่าเปลี่ยว

อ้าวว้าง

แต่ว่า ยังไงผมก็ไม่ชอบชีวิตสีชมพู(ไม่ใช่น้องชมพู) อะไรที่ทุกอย่างเพอเฟค

ไม่ใช่สิ อะไรที่มันดู...........ป๊อบ ตะหาก

ผมว่าผมอยู่อย่างเดียวดายอย่างงี้มันจะมีความสุขมากกว่า ชีวิต แบบ "ป๊อบ" (ไม่ใช่อาจารย์ป๊อบ)

ไอ้ชีวิตแบบป๊อบมันเป็นยังไง

มันก็ละเอียดอ่อนนะครับ แต่จะลองพูดมั่วๆมีดังนี้

- มีเพื่อนร่วมก๊วนไปไหนไปกันตลอด แบบว่ามา มหาลัยต้องเจอ

- มีแฟนเป็นตัวเป็นตน

- ตามกระแสโลก

- ทำตัวเป็นคนดี (แท้จริงแล้วอาจจะไม่ดี)

อา โคตรละเอียดอ่อน

เรื่องของเรื่องผมขี้เกียจสื่อสารกับผู้คนหนะ

ผมมันคุยกับชาวบ้านไม่รู้เรื่อง และไม่ค่อยชอบเรื่องที่ชาวบ้านคุยก็เท่านั้นเอง

ก่อนนี้ผมเคยคิดว่า ชีวิตจะดีมีความสุขต้องมีแฟนเป็นตัวเป็นตน

ปัจจุบันผมว่าไม่ใช่เลย

แฟนหนะ หาง่ายนิดเดียว

จนผมนึกถึง เบญเจี่ยวขึ้นมา เพราะเค้าเคยพูด

"ถ้าเราจะหามันก็หาได้" ในเวลานั้นฟังดูปากดี

ในปัจจุบัน ผมเห็นแล้วว่ามันเป็นสัจธรรมสำหรับผมไปแล้ว (แต่สำหรับเบญเจี่ยวผมยังคงคิดว่ามันปากดีเหมือนเดิม)

สิ่งที่ผมคิดว่าไม่ง่ายเลยก็คือ จะทำอย่างไรให้ "รัก" คนอื่น ได้ "ตลอดไป" ในช่วงชีวิตนี้

ผมทำไม่ได้

ครั้งนึงผมเคยรัก

ต่อมากลับกลายเป็นความเฉยชา เบื่อหน่าย รำคาญ (สุดท้ายผมคิดว่าความรักที่ผมมีอาจไม่ใช่ความจริง เป้นแค่สิ่งลวงหลอก เป็นแค่ความเก็บกดของคนที่ผิดหวัง และอยากมีรักมากกว่า)

ครั้งนึงผมเคยรักมากกว่า

ต่อมากลับกลายเป็นเหตุผล ชีวิต และการปล่อยวาง

ปัจจุบันไม่มีรัก มีแต่ชอบ

แต่ความชอบก็ยังคงกลายสภาพเป็นความเบื่อหน่ายได้อย่างง่ายดาย

เหมือนอาหารที่มีวันหมดอายุ

ค่อยๆเสื่อมสภาพ จนบูดเน่าเสียเปรี้ยวกินไม่ได้ (กินได้แต่อาจจะขี้แตก)

เมื่อมันบูด.........มันก็กินไม่ได้อีก ไม่อร่อยเหมือนเดิม

ผมไม่รู้ว่าคนที่ผมเข้าไปเกี่ยวดองด้วย วันไหนผมจะเบื่อพวกเค้า (ต้องใช้คำว่าพวกเธอมากกว่า)

ปัจจุบันผมจึงทำตัวออกห่างทุกคน

ผมคิดว่าอยุ่ในระดับที่ผมคิดไว้น่าจะดี

แต่จะมีใครรับได้ ผมก็ไม่รู้

ผมชอบอยู่อย่างมีระยะห่างพอควร

ผมรู้สึกว่า มันสามารถรักษาความชอบของผมไว้ได้นาน

รักษาความสดของความรู้สึกไว้ได้นาน

อย่างน้อยมันก็น่าจะเกิน1ปี

แต่ถ้าหากเข้าไปคลุกคลีกับใครมากๆ

ไม่เกิน1ปีคงเบื่อ

ถ้าคุยโทรศัพ ผมก็คุยเท่าที่จำเป็น คุยเรื่องที่เกี่ยวข้อง คุยเรื่องที่น่าคุย ไม่ใช่คุยทุกเรื่อง

หรือคุยมากคุยมาย

ผมคิดว่าคนที่คุยโทรศัพกันทุกวัน คุยกันเป็นชั่วโมงกับคนๆเดียวเค้าคุยอะไรกัน

"อาห์ วันนี้มีเม็ดพริกด้วย ยูนใจจัง" อะไรเทือกนี้รึเปล่า

ผมไม่รู้

พวกเค้าคงรักกันมั้ง

แล้วมันจะมีวันหมดอายุไหมนะ

"ความรักของพวกเขามันจะหมดอายุไหมนะ" (ถ้าหากเป็นรักแท้อาจจะไม่มีวันหมดอายุก็เป็นได้)

หลายคนที่ผมรู้จักก็เจอกับความรักบูดๆ แต่ก็ฝืนกิน จนในนึงมันก็อ้วกแตก(หรืออาจจะขี้แตก และในบางรายอาจถึงขั้นอาหารเป็นพิษล้มหมอนนอนเสื่อ)ออกมาเพราะของมันบูด มันเน่ายังจะทนกินกันเข้าไปอีก

ราวกับว่า ถ้าไม่กินมันจะตายอย่างนั้น ไม่มีรักแล้วมันจะตายอย่างนั้น

มันสำคัญมากขนาดจะเป็นจะตายเชียวหรือ

ผมว่าไม่

แท้จริงเค้าต้องการอะไรกันแน่

ความรัก

หรือได้รัก

หรือแค่พอใจ สะใจว่าข้ามีแฟน มีคนเป็นของข้าเอง

ผมไม่รู้

รู้แต่ว่าช่วงนี้มีอยุ่1คนที่ผมพยายามรักษาระยะห่างเอาไว้ให้ดีที่สุด

เพื่อให้ได้อยู่กับเธอได้นานที่สุด

ผมไม่เคยต้องการอะไรจากเธอ

ผมไม่เคยอยากอยากแตะต้องสัมผัสหรืออะไรเลยซักนิด

ผมแค่ชอบอยู่กับเธอ

นานๆเราได้ออกมาเจอกัน คุยกันไป ไปเที่ยวเล่นกัน อยู่ด้วยกันซักพัก มันก้มีความสุขมากสำหรับผม

ไม่มีอะไรมากกว่านี้

ไม่ต้องบอกราตรีสวัส

ไม่ต้องบอกรัก

ไม่ต้องเป็นห่วงเป็นใยกันทุกวัน

ต่างคนต่างอยู่

ต่างมีชีวิตเป็นของตัวเอง

ผมว่ามันมีความสุขดี

ชีวิตที่ไม่ต้องยึดติด

ชีวิตที่เป็นอิสระ

ความสุขที่มีเฉพาะช่วงเวลานั้น สามาถเก็บไว้ได้เป็นปีๆ หรืออาจจะตลอดชีวิต

ความรู้สึกที่ดีที่อาจจะไม่มีวันหมดอายุ

ดีกว่าความสุขมากมายในช่วงหนึ่งแต่กลับถูกทำลายด้วยความสัมพันธ์อันบูดเน่าของคนนั้นๆ

แต่ว่าถ้าหากเธอมีแฟนหรือคนรักหละ?

เธอก็คงจะห่างหายไปเอง หรือไม่ผมก็ต้องห่างหายไปเอง

มิฉะนั้นอาจจะกลายเป็นเรื่องราวชู้สาวไปได้

แม้ว่าในภาวะเริ่มต้นอาจจะดูเหมือนไม่มีอะไรก็ตาม

...............................................

เรื่องความสัมพันธ์

คิดไปคิดมามันก็เหมือนอะไรบางอย่างที่ใช้บ่อยๆแล้วมันจะพัง

ถ้าค่อยๆใช้อย่างทะนุถนอม มันจะอยู่ได้นานกว่า

ผมว่ามิตรภาพ มันอาจจะดีกว่าความรัก สำหรับผม

แต่ใครจะเข้าใจ

ใครจะเข้าใจ

.......................................

จะว่าไปแล้ว รู้สึกว่า ผมจะปฏิบัติตัวต่อผู้หญิง(ที่ผมชอบ)เหมือนๆกันทุกคน ต่างเพียงแค่เวลาเท่านั้น

edit @ 4 Oct 2008 16:50:54 by blackholesun