LOVE LOVE (R)EVOLUTION

posted on 30 Jan 2006 14:30 by poonpoon in ARTICLE

หลังจากอ่าน "โลกนี้มันช่างยีสต์" จบเล่ม ข้าก็กระโดดมานั่งหน้าคอมที่แลปทันที

.......................................................

วันหนึ่ง

ข้านั่งดูดครีมกะวะนิลลาปั่นในสตาร์บัคแถวศาลาแดงกับ สาว กอ อยู่

ระหว่างนั้นข้าก็หยิบหนังสือ "โลกนี้มันช่างยีสต์" ให้นางอ่าน

นางก็อ่านดู หาเนื้อหาน่าสนใจไปตามเรื่องตามราวของหญิงสาวคนหนึ่ง

ข้านึกขึ้นได้ว่า ข้าได้ส.ค.ส.ปีใหม่จากฉลามหนุ่มมา จึงนำให้นางดู

เป็นรูปฉลามหนุ่มนั่งหล่ออยู่ที่หน้าผา ใครเห็นก็ต้องบอกว่าภาพสวยมาก

(รู้สึกว่าเจ้ามาร์คจะเป็นคนถ่ายให้กระมัง)

สาวเจ้าก็บอกว่าอยากไป.......... ข้าก็อยากพาเจ้าไป

แล้วนางก็พลิก ส.ค.ส นั่น แล้วอ่านคำอวยพร

"..........ขอให้มึงหยุดที่ใครสักคนได้ซักที..........."

ประโยคนี้ช่างโดนใจ

มันเหมือนอะไรบางอย่างเสียดแทงผ่านหัวใจไป

เออ นั่นสินะ เมื่อไหร่ข้าจะหยุดที่ใครสักคน

........................................

วันหนึ่ง

ข้าอยู่กับเจ้ามาร์ค ข้าพูดกับเจ้ามาร์คว่า

"เจ้ารู้สึกไหม ว่า เจ้ากำลังยึดติดไม่หลุดพ้นกับอะไรอยู่"

ใช่ เจ้ามาร์ค ชอบผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ อาจจะหลงรักหรือไม่ ข้าก็มิอาจล่วงรู้ความรู้สึกในใจของมาร์คได้

แต่เท่าที่รู้ มาร์คยังคงคอยคนๆนี้และยังพยายามอยู่

แม้จะมีใครผ่านมามากมายก็ตาม

ทำไมเจ้ามาร์คจึงไม่ปล่อยใจไปกับใครสักคนเล่า

ประโยคที่ข้าพูด ใช่จะเซี่ยมสอนน้องให้หลุดพ้น

แต่กลับจะบอกเล่าเรื่องราวของข้า ให้เจ้ามาร์คฟัง

ว่าข้า ยังไม่อาจหลุดพ้นกับสาวคนหนึ่ง คนที่วันนี้ข้ารู้สึกว่าข้าเหนี่ยวรั้งตนเองไว้กับนาง ไม่ยอมไปไหน หรือไปไหนไม่ได้สักที

.........................................

ข้ามานั่งคิดว่า เหตุใด ข้าจึงรักใครไม่ได้

ข้าเริ่มโทษอะไรบางอย่าง

ข้าเริ่มโทษ สาว คนนั้น

ข้ารู้สึกจริงๆว่า ข้ามีอะไรบางอย่าง ผูกกับนางลึกๆ ลึกลงไปข้างใน

ข้าเหมือนกับรอนางอยู่ตลอดไป ราวกับนิยาย

ลึกลงไปในจิตใจอันมืดมิด ข้าคิดว่าข้าเห็นโซ่ตรวนี่ผูกติดข้า กับ นางเอาไว้

ครั้งหนึ่งข้าเคยคิดว่าโซ่นั้นที่ผูกขาของข้าไว้ มันขาดไปแล้ว

เพราะข้ากระชากมันด้วยความรุนแรงสูงสุด เพื่อหวังทำลายให้สิ้น

ข้าคิดว่าข้าทำสำเร็จ ข้าหายจากนางไปได้

ตัดขาดนางกับชีวิตของข้า

แต่ความเป็นจริง

ข้าอาจจะตัดโซ่ขาดก็จริง แต่มันไม่ได้ขาดในข้อที่ติดขาข้าอยู่ แต่ไปตัดตรงปลายทางด้านตัวนาง ทำให้โซ่ตรวนยังคงลากตามข้าไปทุกที่

ข้ามิอาจลืมนาง

ต่อมาข้าได้พบหญิงสาวอีกนางหนึ่ง

เป็นครั้งแรกที่ข้ารู้สึกเหมือนกับว่า ข้ากำลังรักใครสักคน แต่มันจะเป็นความจริงหรือไม่ จะเป็นรักแท้หรือไม่ข้ามิอาจล่วงรู้

ข้ารู้สึกเหมือนกับโซ่ตรวนกำลังจะคลายออก ข้ากำลังจะหลุดพ้น

ก่อนที่ข้าจะได้แน่ใจถึงความรักของข้าที่มีให้กับนางผู้นั้น กลับบังเกิดบาดแผลฉกรรขึ้นเสียก่อน

ความเจ็บปวดจากบาดแผลนั่น จึงทำให้ข้าไม่ไปไหน เนื่องจากอาการบาดเจ็บ

ข้าหยุดรักษาแผลสักพัก ใช้เวลาอันน้อยนิดเท่านั้น แล้วข้าก็ได้เจอกับนางคนที่ข้าผูกโซ่ตรวนอีกครั้ง

กว่าจะรู้สึกตัว ข้าก็เห็นว่าโซ่ตรวนกัลบมารัดข้อเท้าข้าอีกครั้ง

แต่คราวนี้ รู้สึกเหมือนกับว่า ความยาวของโซ่นั้น ไม่มีที่สิ้นสุด

ไม่ว่าข้าจะไปไกลสักเพียงใด โซ่นั่นยังคงอยู่

ข้ามานั่งมองดูโซ่นั่น

แล้วข้าก็คิดว่า ข้าจักทำอย่างไรดี

ก. รักนางเสีย

ข. หาทางหลุดพ้นเสีย

แม้นางจะน่ารักแทบห้ามใจไม่ได้ แม้ข้าจะชอบนางสักเพียงใด

ข้ามิเคยรักนาง

ยิ่งเวลาข้านึกถึงคำว่ารัก

ข้ายิ่งรู้สึกพิลึกนักกับคำคำนี้

ความรักมันคืออะไรกันแน่

คนเราจะสามารถรู้สึกถึงรักได้ทุกคนไหม

แล้วเรารู้ได้ไงว่าที่เรารู้สึกมันคือรัก

ข้านึกไปถึงว่า ข้าพูดภาษาไทยได้อย่างไร

คนเราสอนภาษาได้อย่างไร

แล้วคนเราสอนให้รู้สึกรักได้ไหม

อะไรที่มันเป็นนามธรรม เราสามารถใช้คำพูดอธิบายมันได้หรือ

อย่างคำว่าปวดหัวกับเวียนหัวเรายังคงพออธิบายได้

ถ้าไม่สบายรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ ในหัว คงจะมีคนบอกเราได้ว่า นั่นคือปวดหัว

เวลาเราหมุนๆตัวไปเรื่อยๆแล้วหยุด ความรู้สึกแบบนั้นก็คงจะมีคนบอกได้ว่ามันคือเวียนหัว

แล้วการกระทำแบบไหน ความรู้สึกแบบไหน มันคือ รัก ใครจะเป็นคนบอก

รักเป็นแบบไหน เทียบได้กับอะไรไหม แล้วแต่ละคนมันจะเหมือนกันไหม

มิอาจล่วงรู้

ข้ารู้แต่ว่าข้าชอบนางหนักหนา แต่หากมิได้ลงเอยกับนาง ข้าก็คงไม่เป็นไร

ข้าลองคิดโคตรเข้าข้างตัวเองว่า

หากวันนี้ นางเดินมาบอกว่ารักข้าสุดหัวใจ ข้าจะทำอย่างไร

ข้าก็คงลำบากใจ และคงไม่บอกรักตอบ

หากวันนี้นางมีคนรัก รักใครสักคนและเค้าคนนั้นก็รักนาง ข้าจักทำเยี่ยงไร

ข้าก็คงอยู่ไปเฉยๆ ตามปกติ และข้าอาจจะหลุดพ้นจากนางไปได้ง่ายขึ้น

แต่ยิ่งคิด ก็ยิ่งหลอนหัวใจ

ข้าอยากรักนาง............................แต่ข้าก็มิอาจรัก ข้าไม่สามารถ ข้าไม่รู้สึก

ความรู้สึกที่ข้าคิดว่าข้าน่าจะรักคนได้ น่าจะมาจากประสบการณ์หรือเหตุการณ์ต่างๆที่ประสบร่วมกัน การที่ข้าได้เรียนรู้คนๆนั้นมากพอถึงจุดหนึ่ง ข้าคิดว่าข้าคงจะบอกได้ว่า รัก หรือไม่รัก

การที่คนเรามันจะมารู้จักกันได้มากจนถึงจุดที่บอกได้ว่ารักหรือไม่รักนั้นเป็นเรื่องโคตรยาก

ใครจะมาสนิทสนมกับเราง่ายๆ

ใครจะมายอมเปิดใจให้กับเราง่ายๆ

คนเรามีเงื่อนไขต่างๆนาๆมากมายเป็นล้นพ้น

ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกหลอนในใจ

แต่ข้าคิดแล้วว่า ข้าจักต้องหลุดพ้นจากโซ่นั่นให้ได้

ข้าเลือกที่จะหลุดพ้นจากโซ่นั่น

เลือกที่จะเป็นคนธรรมดาปกติ

ซึ่งวันหนึ่งเราอาจพานพบมาเจอกันอีก หากโชคชะตาเราต้องกัน

หากเราจะเข้ากันได้ มันก็คงมีวันนั้น

ไม่ต้องมีโซ่ที่เกิดจากความประทับใจในครั้งแรกของชีวิต โซ่ที่เกิดจากคลื่น จากความเป็นเธอ จากเหตุการณ์บางอย่างมาผูกไว้

ความรักที่ไม่มีข้อผูกมัด

ความรักที่ไม่มีเงื่อนไข

...........................................

ถ้าหากข้าไม่ได้โทษนางเรื่องรักใครไม่ได้ ข้าก็จะโทษตัวข้าเอง

แต่

บางที ข้าอาจจะมีความรักมาตลอด

หากมองในมาตรฐานของคนทั่วๆไป

หากมองด้วยตา หากมองด้วยเหตุการณ์และการกระทำ

"ความรักเป็นเรื่องของจังหวะ"

จังหวะชีวิตหนึ่งๆทำให้เราได้เข้าไปอยู่กับใครซักคน และมีความทรงจำ มีเรื่องราวต่างๆเกิดขึ้น และจบลงไปในช่วงเวลาหนึ่งๆ

และยังคงมีอยู่เรื่อยๆตามจังหวะชีวิตที่ก้าวไปเรื่อยๆ

เป็นช่วงๆ

เป็นคนๆ

หรือว่าข้าจะเป็นแบบนั้น

ว่าแท้จริงแล้ว ไม่ใช่ว่าข้าไม่เคยรักใคร

แต่ข้ากลับรักทุกคน เพียงแต่ไม่ได้รักทุกๆคนพร้อมๆกันเท่านั้นเอง

ข้ารักเฉพาะคนที่อยู่ด้วยกับข้าเสมอ ในช่วงเวลาหนึ่ง จนกว่าเรื่องราวระหว่างเราจะจบลง แล้วไปเริ่มต้นเรื่องราวความรักใหม่กับอีกคนหนึ่ง

เหมือนนิยายที่จบลงไปทีละเรื่อง และเริ่มต้นใหม่เรื่อยๆ

ถ้าหากเป็นเช่นนั้นมันจะไปสิ้นสุดลงที่ใด

.....................................................

ยิ่งคิดยิ่งสับสน

สุดท้าย ชีวิตของข้าคงไม่เหลือใครสักคน

แต่

ก็อาจมีใครสักคน หนึ่งคนที่แสนดี
ที่ชีวิตคนหนึ่งควรต้องมี
คนที่ฉันเฝ้ารอ เฝ้าคอย
คอยวันคืนที่ได้เจอกันสักที

โอ้เธอ.. คนที่ฉันต้องการอยากพบเจอ
อยู่ที่ตรงไหน

เธอคือคนหนึ่งคนที่ฉันนั้นหาอยู่
ช่วยออกมาปรากฏกายสักที
ให้ฉันไม่ต้องงมงาย ฝังใจอยู่กับความเหงา
หรือเศร้าอย่างในตอนนี้

โอ้เธอคนที่ฉันต้องการอยากพบเจอ
อยู่ที่ตรงไหน

จะมีใครสักคนหนึ่ง คนเดียวที่ฉันต้องการจะยอมทำทุกๆสิ่ง
และทำทุกทางเพื่อเจอกับความรักที่แท้จริง
ยอมได้ทุกสิ่ง เพียงเพื่อได้เจอกับเธอนั้น
จะมีใครบ้างหรือเปล่า
จะช่วยบรรเทาความเหนื่อยจากใจที่แสนไหวหวั่น
ขอเพียงได้เจอ แม้ช่วงเวลานั้นจะสั้นๆ ที่ได้พบกัน
โอ้เธอ.....ได้ยินไหม

เธอได้ยินไหม