คำนำ : ควรรอโหลดเพลงประกอบอารมณ์เพื่ออรรถรสในการอ่านของท่าน

....................................

"ชั้นคิดถึงเธอ"

กลิ่นหอมๆนุ่มนวล ให้ความรู้สึกเย็นสบายลอยมาอ่อนๆ

ขวดน้ำหอมขวดเล็กวางอยู่

แสงแดดอ่อนๆพยายามแทรกเข้ามาใต้ผืนผ้าม่านสีเขียวอ่อนสลับสีครีม

ทำให้ห้องสีฟ้าดูมัว สลัวและอึมครึม ดั่งเช่นความฝัน

ชั้นลุกขึ้นนั่งบนเตียงครุ่นคิดถึงเธอ

กลิ่นอ่อนๆนั่นทำให้ชั้นนึกถึงเธอขึ้นมา

"นี่เรากำลังเศร้าอยู่รึไงนะ"

ภาพของเธอค่อยๆชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

สัมผัสแห่งอดีตค่อยๆชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

กลิ่นอ่อนๆนั่น กลิ่นของเธอที่ชั้นคิดถึง

กลิ่นที่ชั้นคุ้นเคย

มือของชั้นประคองใบหน้าเธอเบาๆอย่างทนุถนอม

ริมฝีปากของเธอ....

ริมฝีปากสีแดงเรื่อๆ ที่ปราศจากลิปสติก

แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านเข้าไม่มากนัก

ริมฝีปากของเธอชุ่มช่ำ และนุ่มนวล

ราวกับผลไม้อะไรซักอย่าง

ผิวกายของเธอขาวสดใส

ผมได้ยินเสียงหัวใจของเธอเต้น

ร่างกายของเธออบอุ่น

อบอุ่นเข้าไปถึงข้างในหัวใจ

ความรู้สึกสบายใจ

ความสุข

หาได้ไม่ง่ายนัก

และไม่จีรัง

"วันเวลาของเรา2หายไปไหน?"

"เธอเคยรักชั้นบ้างหรือเปล่า?"

เป็นแค่คำถามที่อยู่ในส่วนลึกของหัวใจของชั้น

ชั้นจะลืมเลือนเธอไปได้อย่างไร ในเมื่อห้องๆนี้ มีความทรงจำเกี่ยวกับเธออยู่

เธอคนที่ชั้นรัก

รักที่มาจากหัวใจ ไร้ซึ่งเหตุผล

ชั้นจำรอยยิ้มของเธอไม่ได้แล้ว

แต่

ชั้นยังรู้สึกถึงมันได้อยู่

ว่าความรู้สึกนั้นเป็นอย่างไร ยามที่เธอส่งยิ้มให้

แม้ตอนนี้จะไม่มีรอยยิ้มจริงๆของเธออยู่ก็ตาม

แม้ตอนนี้จะไม่มีเธออยู่ก็ตาม

หากวันนี้มีเธออยู่ ฉันคงไม่เหงา ฉันคงไม่อ้างว้าง ฉันคงไม่เดียวดาย

หากวันนี้มีเธออยู่ อย่างน้อยฉันคงมีเพื่อนคุย วันทั้งวันคงจะคุยอยู่แต่กับเธอ

วันทั้งวันช่างเงียบเหงา

วันทั้งวันช่างอ้างว้าง

วันทั้งวันช่างว่างเปล่า

วันทั้งวันช่างเดียวดาย

คนเราไม่สามรถทำงานตลอดเวลาได้

คนเราไม่สามารถอยู่ด้วยกันตลอดเวลาได้

ชั้นไม่สามารถอยู่กับเพื่อนตลอดเวลา

ชั้นไม่อาจทำงานตลอดเวลาได้

ชั้นไม่อาจสนุกสนานเพลิดเพลินตลอดเวลาได้

ชั้นจึงเหงา ชั้นจึงคิดถึงเธอ

เธอเติมทุกช่องว่างที่ชั้นมี

เธอเติมทุกสิ่งที่ชั้นขาดหาย

เธอเติมช่วงเวลาที่ว่างเปล่าและเดียวดาย

"ชั้นเคยเติมเต็มอะไรให้เธอได้บ้างหรือเปล่า?"

วันที่ชั้นโอบกอด วันที่ชั้นประคับประคอง วันที่ชั้นดูแล วันที่ชั้นปลอบใจ

"วันเหล่านั้นจะยังคงหลงเหลืออยู่ในใจของเธอหรือเปล่า?"

วันที่เธอเสียใจ วันที่เธอเสียน้ำตา วันที่เธอล้ม วันที่ชั้นนั่งอยู่เคียงข้าง

สายลมพัดโบก ใบไม้บนต้นไม้พริ้วไสว

ช่วงเวลาเย็นท้องฟ้าสลัว

วันที่อากาศค่อนข้างเย็น

ริมสนามหญ้าที่โล่งกว้าง มีที่นั่งใต้ต้นสำหรับเราสอง

สำหรับเธอ

น้ำตาของเธอหลั่งไหลพรั่งพรูไม่หยุดหย่อน

เธอสะอึกสะอื้น

สิ่งที่ชั้นทำได้เพียงอย่างเดียวคือ คอยเช็ดน้ำตาให้กับเธอเบาๆ

คำพูดอันใดของฉันคงไม่มีวันทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาได้

เพราะชั้น ไม่ใช่ "เขา"

ชั้นแด่แค่อยู่ข้างๆเธอ

คอยดูแลเธอ

เธอกอดชั้นไว้ค่อนข้างแน่น

"อย่าเพิ่งทิ้งกันไปนะ"

"อือ"

ความเงียบเข้าครอบงำเราสอง

แม้เธอจะไม่พูดอะไรกับชั้น

แม้เธอจะไม่ยิ้มให้ชั้น

แม้เธอจะเฉยเมยต่อชั้น

ชั้นก็ยังอยู่ใกล้ๆกับเธอ

ไม่ใช่เพราะรักษาคำพูด

ชั้นอยู่ใกล้ๆเธอเสมอเพราะว่าชั้นอยากอยู่กับเธอ

เผื่อว่าเธอจะต้องการชั้นบ้างในบางเวลา

"เธอรู้สึกว่าชั้นมีตัวตนไหม?"

.....................................................

เขียนได้เท่านี้แหละครับ อย่าลืมมาอ่านต่อกันนะครับ

นี่แค่ prologue เองนะเด๋วเขียนจบเมื่อไหร่จะทำสารบัญนะครับ

ตอนนี้คอยอ่านสะเปะสะปะไปทีละตอนกันก่อนนะครับ

ป.ล. ขอบคุณที่อุตสาหะอ่านครับ