ชายคนหนึ่งโทรหาหญิงสาวที่ตนเองโคตรจะรัก
"อยู่ไหนแล้ว?"
คำตอบที่ได้มาก็คือ นั่งเรืออยู่กำลังจะกลับมอ
"อยู่กับใครอ่ะ"
สิ่งที่ได้ยินกลับมาก็คือ อ๋อ อยู่บตุ้ย กับ มุ้ย .....
แล้วสายก็หลุดไปเพราะว่าชายคนนั้นหยอดตู้โทรศัพด้วยเงินเพียงแค่1บาท
โทรเข้ามือถือคงได้ไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำไป
ความงอนค่อยๆเกิดขึ้นในจิตใจ
เมื่อคืนนี้ชายคนนี้ก็ไม่ได้คุยกับหญิงสาวอย่างเต็มอิ่ม
แม้จะออนลายเอมเอสเอนเพื่อคุยกัน
แต่หนุ่มน้อยของเราก็ดันไก่อ่อนง่วงนอนไปซะก่อน
สาวเจ้าโทรมาหาตอนดึกก็ไม่รู้เรื่อง คุยอะไรไปก็จำไม่ได้ซักนิด
เท่าที่ชายหนุ่มจำได้ สาวเจ้าบอกว่าเด๋วพรุ่งนี้เจอกัน จะเข้าไปติวภาษาอังกิดให้เพื่อนปิ
งืม
วันนี้ชายหนุ่มจึงมารอหญิงสาวตั้งแต่เช้า
ไม่ใช่เพราะขยันหรือว่าสาวจะมาเช้าแต่อย่างใด
วันนี้ชายหนุ่มมีนัดคุยกับอาจารย์
ชายหนุ่มไปหาอาจารย์ตอน10โมง ก็ไม่เจอ แต่ก็ได้รับรู้ว่าอาจารจะเข้ามาตอนบ่ายโมง
ชายหนุ่มก็เลยนั่งพักตะลุยอินเตอเนทได้ซักพัก
หญิงสาวก็โทรมาคุยอยู่นาน2นาน
คุยกันจีบกันหวานชื่น
หญิงสาวบอกชายหนุ่มว่า
จะไปที่ท่าพระจันทร์ก่อน เพราะ ปิเพื่อนที่จะให้ติวจะไปวัดตัวชุดครุย
ชายหนุ่มตอบไปว่า อย่าไปเลย ไปทำไม ไม่เกี่ยวกันซักหน่อย
หญิงสาวก็ยังจะไป
ชายหนุ่มไม่ว่าอะไร เพราะว่าอะไรไม่ได้ เพราะไม่ใช่พ่อ ไม่ใช่แม่ ไม่ใช่แฟน ไม่ใช่ผัว
ชายหนุ่มจึงบอกว่าวันนี้จะรอ
ชายหนุ่มนั่งเงียบยาวตั้งแต่10โมงถึงบ่ายโมงด้วยความหงอยเหงา
คนเราก็เป็นอย่างนี้
ชายหนุ่มไปคุยกับอาจารย์จนเสร็จเรียบร้อย
หญิงสาวก็ยังไม่มา
ตามเวลานัดติวคือตอนบ่ายโมง
นี่ก็3โมงแล้ว ใยเจ้าจึงยังมิมากันเล่า
ชายหนุ่มจึงโทรไปถามจึงได้ความดังข้างต้น......
"อะไรกัน ทำไมถึงไม่มาหากันนะ เรารอตั้งนาน เธอไปเที่ยวเหรอ
ปล่อยให้เราเหงา เราหิว เธอไปหาอะไรกินอร่อยๆเหรอ
ฉันเหงานะ ทำไมเธอไม่รีบมาหาฉัน ฉันเสียใจ"
.................
ตกเย็นราวๆซัก6โมง ชายหนุ่มกลับมาจากการเดินเล่นย้อมใจ
ชายหนุ่มกลับมาที่มอมานั่งใต้ตึกที่คุ้นเคยกันดีและหวังว่าหญิงสาวที่เขารักจะอยู่
ใช่เธออยู่
เธอกำลังติวเพื่อนของเธออยู่
กับใครอีกคน
แม้ชายหนุ่มจะไม่รู้จักมักจี่กับคนๆที่นั่งกับหญิงสาวแต่เขาก็เข้าใจได้ในทันที
คนคนนั้นคือแฟนเก่าที่กลับมาของหญิงสาว
ชายหนุ่มไม่รู้จะทำอย่างไร
เขาล้างหน้าล้างตาให้สะอาด
เดินไปซื้อใส้กรอกหมู2ชิ้น(หั่นด้วย)มานั่งกินตรงโต๊ะถัดจากโต๊ะของหญิงสาว3ตัว
โดยหันหน้าไปหาหญิงสาว และหญิงสาวเองก็หันหน้าเข้าหาเขาเช่นกัน
แต่เธอกลับไม่เมียงมองชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย
แม้จะเงยหน้ามาแต่ก็หาสบตากันไม่
เหมือนกับว่าตรงนั้นไม่มีใครอยู่
ใส้กรอกมื้อนี้มันรสชาติแย่บัดซบกว่าที่ชายหนุ่มคิดเอาไว้มาก
เขากำลังถูกลืมใช่หรือไม่ เขาถามตัวเองในใจ
ชายหนุ่มกินใส้กรอกจนหมด เอาขยะไปทิ้ง แล้วก็เดินไปซื้อน้ำ
แล้วก็มานั่งที่เดิม
ดื่มไป มองหน้าเธอไป
หญิงสาวก็ยังคงไม่มองเช่นเคย เธอดูสนุกสนานมากๆกับการอยู่กับคนรักเก่าของเธอ
คนที่ทิ้งเธอไป
คนที่เคยบอกว่าเกลียดเธอ
แล้วชั้นหละ เธอเอาไปทิ้งไว้ไหน ชายหนุ่มถามตนเองในใจ
ชายหนุ่มแกล้งพูดกับตุ้ยดังๆเรื่องงาน แต่เธอก็ไม่สนใจ
ชายหนุ่มรู้สึกหมดปัญญาจะทำสิ่งใด จึงเข้าไปนั่งฟังเพลงในห้องคอมใต้ตึกนั้นย้อมใจ
เวลาอย่างนี้คงทำได้แต่ฟังเพลง เพราะจะกลับบ้านรถคงติด
จะไปเล่นเกมก็คงจะไม่ทัน เพราะมันมืดแล้ว
ได้แต่ใช้เวลาเหงาๆ อยู่กับเสียงเพลง
หญิงสาวเดินเข้าออกห้องนี้หลังจากที่ชายหนุ่มนั่งฟังเพลง
แต่เธอไม่ยักจะทักชายหนุ่มซักนิด
มีหนึ่งครั้งที่หญิงสาวโบกมือให้ แต่มันคงจะสายไป
ชายหนุ่มมองเธอด้วยสีหน้าที่โกรธเกรี้ยว
แต่เธอก็คงจะไม่เห็น เหมือนเคย
จนห้องจะปิด
ทุกคนไปกันเกือบหมดแล้ว
หญิงสาวเข้ามานั่งเครื่องคอมข้างๆ แต่ไม่พูดอะไรกับชายหนุ่ม
แต่กลับพูดกับแท้งพลาสติกแบนๆ เล็กในฝ่ามือ ที่แนบกับหู
ชายหนุ่มเองไม่ได้ฟังหรอกว่าหญิงสาวคุยอะไรกับใคร เพราะมันเจ็บหัวใจเหลือเกิน
นี่มันถึงเวลาปิดห้องแล้วหรือ ชายหนุ่มคิด
ชายหนุ่มจึงเดินออกไปนอกห้องโดยไม่สนใจหญิงสาวที่โทรศัพท์อยู่
ชายหนุ่มไปเข้าห้องน้ำกลับมา พบว่าหญิงสาวยืนคุยโทรศัพอยู่หน้าห้องคอมแล้ว
เธอกำลังตามฉันอยู่รึเปล่า ชายหนุ่มคิดในใจ
แล้วชายหนุ่มก็หยิบของที่วางไว้หน้าห้องคอมแล้วเดินจากหญิงสาวไป
ชายหนุ่มเดินไปเกือบถึงหน้ามอ
เงยหน้ามองท้องฟ้าอันมืดมิดแล้วถอนหายใจ1ครั้งแล้วเดินกลับไปหาหญิงสาว
หญิงสาวเองก็เดินมาพอดี
ชายหนุ่มฝืนใจอันเจ็บปวดรวดร้าวถามเธอไปว่า
"กลับด้วยกันมั้ย"
หญิงสาวบอกว่า "เดินกลับมาทำไมอ่ะ"
"โกรธ" ชายหนุ่มตอบ
หญิงสาวพยายามถามว่าโกรธอะไร เรื่องอะไร เรื่องเธอไม่สนใจรึเปล่า
ชายหนุ่มไม่ยอมตอบ แต่ทำท่าจะหนี แต่หญิงสาวขวางทางไว้
"มีคนมารับวันนี้" หญิงพูด
"กลับกี่โมงอ่ะ" ชายหนุ่มถาม
"3-4ทุ่มมั้ง" หญิงสาวตอบ
"แล้วใครมารับเหรอคับ" ชายหนุ่มถาม
"อู๊ดขับรถมารับ"
!?
ชายหนุ่มฉีกยิ้มแหยๆแบบเห็นฟันบนและล่างประกบกัน
แล้วหันหลังเดินหนีหญิงสาวไป หญิงสาวก็มิได้ตามมาแต่อย่างใด
ชายหนุ่มเดินอ้อมไปอีกทาง จนถึงหน้ามอ ก็พบหญิงสาวยืนรออยู่
เมื่อหญิงสาวเห็นชายหนุ่ม ชายหนุ่มก็รู้ตัวแล้วเดินหนีไปอีกทางทันที
ในใจชายหนุ่มก็คิดไว้เหมือนกันอยากให้เธอตามมาบ้าง
รักเขาบ้าง
คิดถึงเขาบ้าง
ห่วงใยเขาบ้าง
แต่ก็ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ในสิ่งที่เขาต้องการ
สิ่งที่เขาได้คือความเป็นขยะของผู้อื่น
คนที่ไม่ต้องการกันแล้วและไม่สนใจกันแล้ว
ชายหนุ่มเริ่มเข้าใจและทำใจได้อย่าสงรวดเร็ว
แม้น้ำตาจะคับคั่งอยู่ในอก ปริ่มแทบจะล้นออกทางตา
ชายหนุ่มส่งข้อความไปหาหญิงสาว
2บาทสุดท้ายของเงินที่เหลืออยู่ขอส่งไปให้เธอ
U R KILLING ME!
แต่หญิงสาวก็ไม่ได้ตอบกลับมาแต่อย่างใด
เหมือนกับโยนก้อนหินลงไปในเหวอันมืดมิดไม่มีทางที่จะได้ยินเสียงใครตะโกนกลับมาว่า"ไอ้สัด! ใครขว้างอะไรมาใส่กบาลกูวะ"
"อยู่ไหนแล้ว?"
คำตอบที่ได้มาก็คือ นั่งเรืออยู่กำลังจะกลับมอ
"อยู่กับใครอ่ะ"
สิ่งที่ได้ยินกลับมาก็คือ อ๋อ อยู่บตุ้ย กับ มุ้ย .....
แล้วสายก็หลุดไปเพราะว่าชายคนนั้นหยอดตู้โทรศัพด้วยเงินเพียงแค่1บาท
โทรเข้ามือถือคงได้ไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำไป
ความงอนค่อยๆเกิดขึ้นในจิตใจ
เมื่อคืนนี้ชายคนนี้ก็ไม่ได้คุยกับหญิงสาวอย่างเต็มอิ่ม
แม้จะออนลายเอมเอสเอนเพื่อคุยกัน
แต่หนุ่มน้อยของเราก็ดันไก่อ่อนง่วงนอนไปซะก่อน
สาวเจ้าโทรมาหาตอนดึกก็ไม่รู้เรื่อง คุยอะไรไปก็จำไม่ได้ซักนิด
เท่าที่ชายหนุ่มจำได้ สาวเจ้าบอกว่าเด๋วพรุ่งนี้เจอกัน จะเข้าไปติวภาษาอังกิดให้เพื่อนปิ
งืม
วันนี้ชายหนุ่มจึงมารอหญิงสาวตั้งแต่เช้า
ไม่ใช่เพราะขยันหรือว่าสาวจะมาเช้าแต่อย่างใด
วันนี้ชายหนุ่มมีนัดคุยกับอาจารย์
ชายหนุ่มไปหาอาจารย์ตอน10โมง ก็ไม่เจอ แต่ก็ได้รับรู้ว่าอาจารจะเข้ามาตอนบ่ายโมง
ชายหนุ่มก็เลยนั่งพักตะลุยอินเตอเนทได้ซักพัก
หญิงสาวก็โทรมาคุยอยู่นาน2นาน
คุยกันจีบกันหวานชื่น
หญิงสาวบอกชายหนุ่มว่า
จะไปที่ท่าพระจันทร์ก่อน เพราะ ปิเพื่อนที่จะให้ติวจะไปวัดตัวชุดครุย
ชายหนุ่มตอบไปว่า อย่าไปเลย ไปทำไม ไม่เกี่ยวกันซักหน่อย
หญิงสาวก็ยังจะไป
ชายหนุ่มไม่ว่าอะไร เพราะว่าอะไรไม่ได้ เพราะไม่ใช่พ่อ ไม่ใช่แม่ ไม่ใช่แฟน ไม่ใช่ผัว
ชายหนุ่มจึงบอกว่าวันนี้จะรอ
ชายหนุ่มนั่งเงียบยาวตั้งแต่10โมงถึงบ่ายโมงด้วยความหงอยเหงา
คนเราก็เป็นอย่างนี้
ชายหนุ่มไปคุยกับอาจารย์จนเสร็จเรียบร้อย
หญิงสาวก็ยังไม่มา
ตามเวลานัดติวคือตอนบ่ายโมง
นี่ก็3โมงแล้ว ใยเจ้าจึงยังมิมากันเล่า
ชายหนุ่มจึงโทรไปถามจึงได้ความดังข้างต้น......
"อะไรกัน ทำไมถึงไม่มาหากันนะ เรารอตั้งนาน เธอไปเที่ยวเหรอ
ปล่อยให้เราเหงา เราหิว เธอไปหาอะไรกินอร่อยๆเหรอ
ฉันเหงานะ ทำไมเธอไม่รีบมาหาฉัน ฉันเสียใจ"
.................
ตกเย็นราวๆซัก6โมง ชายหนุ่มกลับมาจากการเดินเล่นย้อมใจ
ชายหนุ่มกลับมาที่มอมานั่งใต้ตึกที่คุ้นเคยกันดีและหวังว่าหญิงสาวที่เขารักจะอยู่
ใช่เธออยู่
เธอกำลังติวเพื่อนของเธออยู่
กับใครอีกคน
แม้ชายหนุ่มจะไม่รู้จักมักจี่กับคนๆที่นั่งกับหญิงสาวแต่เขาก็เข้าใจได้ในทันที
คนคนนั้นคือแฟนเก่าที่กลับมาของหญิงสาว
ชายหนุ่มไม่รู้จะทำอย่างไร
เขาล้างหน้าล้างตาให้สะอาด
เดินไปซื้อใส้กรอกหมู2ชิ้น(หั่นด้วย)มานั่งกินตรงโต๊ะถัดจากโต๊ะของหญิงสาว3ตัว
โดยหันหน้าไปหาหญิงสาว และหญิงสาวเองก็หันหน้าเข้าหาเขาเช่นกัน
แต่เธอกลับไม่เมียงมองชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย
แม้จะเงยหน้ามาแต่ก็หาสบตากันไม่
เหมือนกับว่าตรงนั้นไม่มีใครอยู่
ใส้กรอกมื้อนี้มันรสชาติแย่บัดซบกว่าที่ชายหนุ่มคิดเอาไว้มาก
เขากำลังถูกลืมใช่หรือไม่ เขาถามตัวเองในใจ
ชายหนุ่มกินใส้กรอกจนหมด เอาขยะไปทิ้ง แล้วก็เดินไปซื้อน้ำ
แล้วก็มานั่งที่เดิม
ดื่มไป มองหน้าเธอไป
หญิงสาวก็ยังคงไม่มองเช่นเคย เธอดูสนุกสนานมากๆกับการอยู่กับคนรักเก่าของเธอ
คนที่ทิ้งเธอไป
คนที่เคยบอกว่าเกลียดเธอ
แล้วชั้นหละ เธอเอาไปทิ้งไว้ไหน ชายหนุ่มถามตนเองในใจ
ชายหนุ่มแกล้งพูดกับตุ้ยดังๆเรื่องงาน แต่เธอก็ไม่สนใจ
ชายหนุ่มรู้สึกหมดปัญญาจะทำสิ่งใด จึงเข้าไปนั่งฟังเพลงในห้องคอมใต้ตึกนั้นย้อมใจ
เวลาอย่างนี้คงทำได้แต่ฟังเพลง เพราะจะกลับบ้านรถคงติด
จะไปเล่นเกมก็คงจะไม่ทัน เพราะมันมืดแล้ว
ได้แต่ใช้เวลาเหงาๆ อยู่กับเสียงเพลง
หญิงสาวเดินเข้าออกห้องนี้หลังจากที่ชายหนุ่มนั่งฟังเพลง
แต่เธอไม่ยักจะทักชายหนุ่มซักนิด
มีหนึ่งครั้งที่หญิงสาวโบกมือให้ แต่มันคงจะสายไป
ชายหนุ่มมองเธอด้วยสีหน้าที่โกรธเกรี้ยว
แต่เธอก็คงจะไม่เห็น เหมือนเคย
จนห้องจะปิด
ทุกคนไปกันเกือบหมดแล้ว
หญิงสาวเข้ามานั่งเครื่องคอมข้างๆ แต่ไม่พูดอะไรกับชายหนุ่ม
แต่กลับพูดกับแท้งพลาสติกแบนๆ เล็กในฝ่ามือ ที่แนบกับหู
ชายหนุ่มเองไม่ได้ฟังหรอกว่าหญิงสาวคุยอะไรกับใคร เพราะมันเจ็บหัวใจเหลือเกิน
นี่มันถึงเวลาปิดห้องแล้วหรือ ชายหนุ่มคิด
ชายหนุ่มจึงเดินออกไปนอกห้องโดยไม่สนใจหญิงสาวที่โทรศัพท์อยู่
ชายหนุ่มไปเข้าห้องน้ำกลับมา พบว่าหญิงสาวยืนคุยโทรศัพอยู่หน้าห้องคอมแล้ว
เธอกำลังตามฉันอยู่รึเปล่า ชายหนุ่มคิดในใจ
แล้วชายหนุ่มก็หยิบของที่วางไว้หน้าห้องคอมแล้วเดินจากหญิงสาวไป
ชายหนุ่มเดินไปเกือบถึงหน้ามอ
เงยหน้ามองท้องฟ้าอันมืดมิดแล้วถอนหายใจ1ครั้งแล้วเดินกลับไปหาหญิงสาว
หญิงสาวเองก็เดินมาพอดี
ชายหนุ่มฝืนใจอันเจ็บปวดรวดร้าวถามเธอไปว่า
"กลับด้วยกันมั้ย"
หญิงสาวบอกว่า "เดินกลับมาทำไมอ่ะ"
"โกรธ" ชายหนุ่มตอบ
หญิงสาวพยายามถามว่าโกรธอะไร เรื่องอะไร เรื่องเธอไม่สนใจรึเปล่า
ชายหนุ่มไม่ยอมตอบ แต่ทำท่าจะหนี แต่หญิงสาวขวางทางไว้
"มีคนมารับวันนี้" หญิงพูด
"กลับกี่โมงอ่ะ" ชายหนุ่มถาม
"3-4ทุ่มมั้ง" หญิงสาวตอบ
"แล้วใครมารับเหรอคับ" ชายหนุ่มถาม
"อู๊ดขับรถมารับ"
!?
ชายหนุ่มฉีกยิ้มแหยๆแบบเห็นฟันบนและล่างประกบกัน
แล้วหันหลังเดินหนีหญิงสาวไป หญิงสาวก็มิได้ตามมาแต่อย่างใด
ชายหนุ่มเดินอ้อมไปอีกทาง จนถึงหน้ามอ ก็พบหญิงสาวยืนรออยู่
เมื่อหญิงสาวเห็นชายหนุ่ม ชายหนุ่มก็รู้ตัวแล้วเดินหนีไปอีกทางทันที
ในใจชายหนุ่มก็คิดไว้เหมือนกันอยากให้เธอตามมาบ้าง
รักเขาบ้าง
คิดถึงเขาบ้าง
ห่วงใยเขาบ้าง
แต่ก็ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ในสิ่งที่เขาต้องการ
สิ่งที่เขาได้คือความเป็นขยะของผู้อื่น
คนที่ไม่ต้องการกันแล้วและไม่สนใจกันแล้ว
ชายหนุ่มเริ่มเข้าใจและทำใจได้อย่าสงรวดเร็ว
แม้น้ำตาจะคับคั่งอยู่ในอก ปริ่มแทบจะล้นออกทางตา
ชายหนุ่มส่งข้อความไปหาหญิงสาว
2บาทสุดท้ายของเงินที่เหลืออยู่ขอส่งไปให้เธอ
U R KILLING ME!
แต่หญิงสาวก็ไม่ได้ตอบกลับมาแต่อย่างใด
เหมือนกับโยนก้อนหินลงไปในเหวอันมืดมิดไม่มีทางที่จะได้ยินเสียงใครตะโกนกลับมาว่า"ไอ้สัด! ใครขว้างอะไรมาใส่กบาลกูวะ"
ปล. ไยเจ้าจึงยังไม่มา ใช้ไม้มลาย
ไย(ไม้มลาย)แปลว่า ไฉน หรือทำไม
ใย(ไม้ม้วน)หมายถึง สิ่งที่เป็นเส้นเล็ก ๆ บาง ๆ เช่นใยบัว
ผู้ใหญ่หาผ้าใหม่....ยี่สิบม้วนจำจงดี
#1 By pisces on 2005-04-03 02:06